ریچارد مِروین هِر

ریچارد مروین هر در سال ۱۹۱۹ در انگلستان زاده شد و در سال ۲۰۰۲ درگذشت. او در کالج بالیول دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد و در جریان جنگ جهانی دوم به خدمت نظامی رفت. اسارت او به دست نیروهای ژاپنی در سنگاپور و تجربه اردوگاه اسیران جنگی، در شکل‌گیری حساسیت او به مسائل اخلاقی و اهمیت راهنمایی عملی فلسفه اخلاق بی‌تأثیر نبود.

هر پس از جنگ به آکسفورد بازگشت و به یکی از مهم‌ترین فیلسوفان اخلاق در سنت تحلیلی بدل شد. او از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۳ کرسی وایت در فلسفه اخلاق دانشگاه آکسفورد را بر عهده داشت و پس از آن مدتی در دانشگاه فلوریدا تدریس کرد. آثار او در نیمه دوم قرن بیستم در فرااخلاق، زبان اخلاق و اخلاق کاربردی اثرگذار بود.

از مهم‌ترین آثار او می‌توان به «The Language of Morals»، «Freedom and Reason» و «Moral Thinking» اشاره کرد. هر در این آثار نظریه «تجویزگرایی جهان‌شمول» را بسط داد؛ بر اساس این نظریه، گزاره‌های اخلاقی صرفاً توصیف واقعیت نیستند، بلکه نوعی تجویز و راهنمای عمل‌اند و در عین حال باید بتوان آن‌ها را به صورت جهان‌شمول و بدون امتیاز دادن به خود به کار بست.

اندیشه اخلاقی هر می‌کوشید تحلیل منطقی زبان اخلاق را با حفظ عقلانیت در داوری اخلاقی جمع کند. از نظر او، کسی که حکمی اخلاقی صادر می‌کند باید بتواند همان حکم را در موقعیت‌های مشابه درباره همه افراد ذی‌ربط بپذیرد. این رویکرد او را به گونه‌ای از پیامدگرایی و فایده‌گرایی ترجیحی نزدیک کرد و بر فیلسوفانی چون پیتر سینگر تأثیر گذاشت.