ساموئل بکت

ساموئل بارکلی بکت در ۱۳ آوریل ۱۹۰۶ در حومهٔ دوبلین، ایرلند، به دنیا آمد. او در کالج ترینیتی دوبلین ادبیات انگلیسی، فرانسوی و ایتالیایی خواند و پس از فارغ‌التحصیلی مدتی در پاریس به‌عنوان مدرس کار کرد. در دههٔ ۱۹۳۰ با جیمز جویس آشنا شد و مدتی به او کمک کرد. در جریان جنگ جهانی دوم در فرانسه ماند و در مقاومت ضدنازی شرکت داشت. پس از جنگ عمدتاً در پاریس زندگی کرد و بخش مهمی از آثارش را به زبان فرانسوی نوشت.

بکت با نمایشنامهٔ «در انتظار گودو» در سال ۱۹۵۳ به شهرت جهانی رسید؛ اثری که تعریف تئاتر ابزورد را شکل داد و وضعیت انسان را در قالب انتظار بی‌پایان، تکرار و بی‌معنایی به تصویر کشید. از دیگر نمایشنامه‌های مهم او می‌توان به «پایان بازی»، «آخرین نوار کراپ» و «روزهای خوش» اشاره کرد. رمان‌های او نیز، به‌ویژه سه‌گانهٔ «مولوی»، «مالون می‌میرد» و «نام‌ناپذیر»، با روایتی مینیمالیستی و تمرکز بر آگاهی و زبان، از آثار کلیدی ادبیات قرن بیستم به شمار می‌روند.

اندیشهٔ بکت بر حول پوچی وجودی، شکست زبان در بیان تجربهٔ انسانی، تکرار و زوال می‌چرخد. او به‌جای ارائهٔ معنا یا رستگاری، انسان را در وضعیت برهنه و بی‌پناهش نشان می‌دهد. سبک نوشتاری‌اش هرچه پیش‌تر رفت، فشرده‌تر و مینیمالیستی‌تر شد. بکت در ۱۹۶۹ جایزهٔ نوبل ادبیات را به‌خاطر نوشته‌هایی دریافت کرد که در قالب‌های تازهٔ رمان و درام، به برهنگی انسان معاصر رفعت بخشیده‌اند. او در ۲۲ دسامبر ۱۹۸۹ در پاریس درگذشت.