استیون متیو

استیون متیو پژوهشگر ادبیات قرن بیستم و استاد بازنشسته ادبیات انگلیسی در دانشگاه ریدینگ بریتانیاست. علایق اصلی پژوهشی او مدرنیسم و پیامدهای آن و نیز شعر مدرن و معاصر بریتانیایی، ایرلندی و آمریکایی است. او درباره ساموئل بکت، نوشته‌های دهه ۱۹۳۰ و شعر پسااستعماری هم منتشر کرده است.

از آثار او می‌توان از «ییتس به‌مثابه پیشگام» (۲۰۰۰)، پژوهشی درباره نوشته‌های شاعر استرالیایی لس مری (۲۰۰۱)، «مدرنیسم» (۲۰۰۴)، «مدرنیسم: کتاب منبع» (۲۰۰۸)، «تی. اس. الیوت و ادبیات اوایل دوران مدرن» (انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۱۳) و «موسیقی بی‌وقفه» درباره «پیش‌درآمد» وردزورث (۲۰۱۷) نام برد. او خودش هم شاعر است و مجموعه‌های «آسمان‌سو» (۲۰۱۲) و «درباره مغناطیس» (۲۰۱۷) را منتشر کرده است. او سردبیر مجموعه‌های «بسترها در ادبیات» و «کتاب‌های منبع برای ادبیات» نیز بوده است.

در مطالعات بکت، او همراه با ماتیو فلدمن «یادداشت‌های فلسفی ساموئل بکت» (انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۲۰) را ویراستاری کرده است. این اثر یادداشت‌های بکت از تاریخ فلسفه را منتشر می‌کند و برای فهم پیوند نوشته‌های او با سنت فلسفی اهمیت دارد.

در «بکت و سیوران» (مجموعه «عناصر مطالعات بکت»، انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۲۴) رابطه بکت با اندیشمند رومانیایی‌تبار، امیل چوران، را بررسی می‌کند. او این رابطه را بیشتر از روی چگونگی مواجهه بکت با نوشته‌های چوران از دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ پی می‌گیرد تا از روی جزئیات زندگی‌نامه‌ای. به نظر او مفاهیمی چون «مِتِک» (بیگانه‌ای مقیم) و شکاکیت فلسفی چوران با نثر متأخر بکت، از جمله «متن‌هایی برای هیچ» و «چگونه است»، هم‌نوایی دارد. او همچنین به انتخاب‌های بکت در ترجمه میان انگلیسی و فرانسه می‌پردازد و مسئله هویت و فهم را در تجربه این دو مهاجر پاریسی روشن می‌کند.