«پشیمان نیستم، زنگ نمی‌زنم، گریه نمی‌کنم؛ همه‌چیز مثل دود درختان سیب سفید از میان خواهد رفت.»
زندگی و اندیشه
سرگئی یسنین شاعر برجسته روسی و از مهم‌ترین چهره‌های شعر روسیه در آغاز قرن بیستم بود. او با شعرهای تغزلی و طبیعت‌گرایانه خود، زندگی روستایی، عشق، تنهایی و بحران‌های روحی انسان مدرن را به تصویر کشید و به یکی از نمایندگان مهم مکتب ایماژیسم روسی تبدیل شد.
سرگئی یسنین در سال ۱۸۹۵ در روستای کنستانتینوفو در استان ریازان روسیه به دنیا آمد. او در خانواده‌ای روستایی پرورش یافت و تجربه‌های کودکی‌اش از طبیعت، زندگی دهقانی و فرهنگ عامه روسیه تأثیر عمیقی بر زبان و جهان شعری او گذاشت. یسنین از نوجوانی به شعر علاقه‌مند شد و پس از مهاجرت به مسکو، به محافل ادبی راه یافت.
یسنین نخستین مجموعه‌های شعری خود را در دهه ۱۹۱۰ منتشر کرد و به سرعت به عنوان شاعری جوان و صاحب‌سبک شناخته شد. شعرهای اولیه او سرشار از تصویرهای طبیعی، عناصر فولکلور روسی و حس نوستالژی نسبت به جهان روستایی بود. او بعدها با جریان ایماژیسم روسی همراه شد؛ جریانی که بر قدرت تصویر شعری و استقلال زبان شاعرانه تأکید داشت.
از مهم‌ترین آثار او می‌توان به مجموعه‌های شعر «اعترافات یک اوباش»، «موسکووی میخانه‌ای» و شعر بلند «مرد سیاه» اشاره کرد. در آثار متأخر او، مضامینی چون بحران هویت، اضطراب، شکست آرمان‌ها و بیگانگی انسان با جهان پیرامون پررنگ‌تر شدند.
زندگی شخصی یسنین با فراز و نشیب‌های فراوان، روابط عاطفی پرتنش و مشکلات روحی همراه بود. ازدواج او با ایزادورا دانکن، رقصنده مشهور آمریکایی، از رویدادهای شناخته‌شده زندگی اوست. یسنین در سال ۱۹۲۵ در هتل آنگلتر سن‌پترزبورگ درگذشت؛ مرگی که درباره آن دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد، هرچند گزارش رسمی آن را خودکشی اعلام کرد.
امروزه یسنین یکی از محبوب‌ترین شاعران روسی قرن بیستم به شمار می‌رود و شعرهای او به دلیل موسیقی زبانی، صداقت عاطفی و پیوند عمیق با تجربه انسانی همچنان خوانده می‌شوند.