فلسفه با نومیدی آغاز میشود.
سایمون کریچلی فیلسوف انگلیسی متولد ۱۹۶۰ و استاد فلسفه در مدرسه نوین پژوهشهای اجتماعی در نیویورک است. او از چهرههای شناختهشده فلسفه قارهای معاصر است و آثارش به اخلاق، سیاست، پدیدارشناسی، ادبیات، مرگ، طنز و تراژدی میپردازند. اهمیت او در پیوند دادن سنتهایی چون لویناس، دریدا و هایدگر با پرسشهای عمومیتر درباره تعهد اخلاقی، مقاومت سیاسی و زندگی روزمره است.
سایمون کریچلی، با نام کامل سایمون جیمز کریچلی، در سال ۱۹۶۰ در انگلستان زاده شد. او فلسفه را در دانشگاه اسکس خواند و سپس در دانشگاه نیس فرانسه نیز تحصیل کرد. کریچلی از سال ۲۰۰۴ در مدرسه نوین پژوهشهای اجتماعی در نیویورک تدریس میکند و عنوان استاد فلسفه هانس یوناس را در این مؤسسه دارد.
حوزه اصلی کار او فلسفه قارهای معاصر است، بهویژه در نسبت با پدیدارشناسی، اخلاق، نظریه سیاسی، ادبیات و روانکاوی. کریچلی در آثارش با متفکرانی چون امانوئل لویناس، ژاک دریدا، مارتین هایدگر، موریس بلانشو، لاکان و هگل درگیر است و کوشیده نسبت میان اخلاق و سیاست را از نو صورتبندی کند.
از آثار مهم او میتوان به «خیلی کم... تقریباً هیچ»، «مطالبه بینهایت»، «کتاب فیلسوفان مرده»، «ایمان بیایمانان»، «درباره طنز»، «چیزها صرفاً هستند» و نوشتههایی درباره تراژدی یونانی، شکسپیر، فوتبال، دیوید بویی و خودکشی اشاره کرد. گستره موضوعات او نشان میدهد که فلسفه برای کریچلی فقط بحثی دانشگاهی نیست، بلکه شیوهای برای اندیشیدن به مرگ، تعهد، طنز، رنج، سیاست و فرهنگ عمومی است.
در اندیشه کریچلی، اخلاق با تجربه مسئولیت در برابر دیگری پیوند دارد و سیاست از دل همین مطالبه اخلاقی سر برمیآورد. او در برابر بدبینی، نیهیلیسم و انفعال سیاسی، بر امکان تعهد، مقاومت و شکلهایی از کنش جمعی تأکید میکند، هرچند این امکان را ساده، قطعی یا بیتناقض نمیداند.