سهراب سپهری

سهراب سپهری در ۱۵ مهر ۱۳۰۷ در کاشان به دنیا آمد. او دوره دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران را در رشته نقاشی با رتبه اول به پایان رساند و علاوه بر شعر، در عرصه نقاشی معاصر ایران نیز از پیشگامان سبک مدرن با الهام از طبیعت و مینیاتور ایرانی محسوب می‌شد. سفر‌های متعدد او به کشورهای مختلف از جمله هند، ژاپن، فرانسه و ایتالیا، آشنایی عمیق او را با فرهنگ‌های شرقی و به‌ویژه آیین بودیسم و مکتب زِن در پی داشت.

اندیشه و شعر سهراب سپهری بسترِ تلفیقِ هوشمندانه عرفان کهن ایرانی-اسلامی، حکمت شرق دور و نگاه نوگرا و اگزیستانسیل انسان مدرن است. او با زبان ساده اما لبریز از استعاره‌های بدیع، جهان‌بینیِ خلوص، حضور در «لحظه حال»، دوستی با طبیعت و نفی خشونت و هیاهوی جامعه مدرن را سرود. اثر منظوم و شناخته‌شده او «صدای پای آب» و «مسافر» از نمونه‌های برجسته تأملات فلسفی و شاعرانه او درباره هستی، مرگ، زندگی و خدا هستند.

تمام آثار منظوم او در مجموعه‌ای با عنوان «هشت کتاب» گردآوری شده است. علاوه بر شعر، نوشته‌های منثور او در کتاب «هنوز در سفرم» و «اتاق آبی» بازگوکننده عمق دیدگاه‌های زیباشناختی و جهان‌شناختی اوست. سپهری در اول اردیبهشت ۱۳۵۹ در تهران درگذشت و در صحن امامزاده سلطان علی بن محمد باقر در مشهد اردهال کاشان به خاک سپرده شد.