هر کجای مهرورزی و صفایی هست، از صفای خاطر و از صدق و صفاست.
زندگی و اندیشه
پروین اعتصامی از نام‌آورترین شاعران زن ایران و مشهورترین قصیده‌سرایان و مناظره‌پردازان معاصر است. او با تلفیق سنت شعر تعلیمی و اخلاقی با مضامین نقد اجتماعی، عدالت‌خواهی و همدردی با محرومان، جایگاهی برجسته در تاریخ ادبیات فارسی دارد.
رخشنده اعتصامی معروف به پروین اعتصامی (۱۲۸۵ – ۱۳۲۰) در تبریز متولد شد. او فرزند یوسف اعتصامی (اعتصام‌الملک)، از نویسندگان و مترجمان برجسته عصر مشروطه بود و از کودکی زیر نظر پدر و در خلا‌ل جابه‌جایی خانواده به تهران، با چهره‌های بزرگی چون دهخدا و ملک‌الشعراء بهار آشنا شد و زبان‌های فارسی، عربی و انگلیسی را به‌خوبی آموخت.
تنها اثر ماندگار او «دیوان پروین اعتصامی» است که شامل قصاید، قطعات و مناظره‌های گوناگون می‌شود. شهرت بی‌بدیل پروین در به‌کارگیری قالب «مناظره» است؛ او از زبان اشیاء، حیوانات و مفاهیم انتزاعی (مانند مناظره سیر و پیاز، نخ و سوزن، یا سیر سیرک و پیاز) برای بیان عمیق‌ترین مفاهیم اخلاقی، حکمت و آسیب‌شناسی اجتماعی بهره می‌برد.
شعر پروین بیش از هر چیز بر مدار اخلاق، دعوت به خردورزی، نقد ظلم و بی‌عدالتی، توجه به حقوق زنان و توده‌های محروم، و همدلی خالصانه با آسیب‌دیدگان جامعه می‌گردد. او در ۳۴ سالگی بر اثر بیماری حصبه درگذشت، اما آثارش به عنوان نمونه‌ای درخشان از شعر اخلاقی و تفکر انسانی در فرهنگ فارسی جاودانه ماند.