زندگی و اندیشه
توماس برنهارد نویسنده، نمایشنامه‌نویس و شاعر اتریشی و از مهم‌ترین چهره‌های ادبیات آلمانی‌زبان پس از جنگ جهانی دوم بود. آثار او با نثری تکرارشونده، موسیقایی و گزنده، به انزوا، بیماری، مرگ، شکست، ریاکاری اجتماعی و نقد تند جامعه و تاریخ معاصر اتریش می‌پردازند.
توماس برنهارد در ۹ فوریه ۱۹۳۱ در هیرلنِ هلند به دنیا آمد و بخش عمده کودکی و نوجوانی خود را در اتریش گذراند. زندگی خانوادگی دشوار، غیبت پدر و بیماری‌های جسمانی از تجربه‌هایی بودند که بعدها در جهان ادبی او بازتاب یافتند. رابطه نزدیک او با پدربزرگ مادری‌اش، یوهانس فرومبیخلر، نویسنده‌ای با گرایش‌های فکری و ادبی، نیز در شکل‌گیری شخصیت و علاقه او به ادبیات تأثیر داشت.
برنهارد در جوانی به بیماری ریوی شدیدی مبتلا شد و دوره‌های طولانی را در بیمارستان و آسایشگاه گذراند. تجربه بیماری، مواجهه مداوم با مرگ و احساس انزوا از جامعه بعدها به عناصر ثابت آثار او بدل شدند. او مدتی موسیقی و بازیگری آموخت و فعالیت ادبی خود را ابتدا با شعر آغاز کرد، اما شهرت اصلی‌اش با رمان‌ها، داستان‌ها و نمایشنامه‌هایش شکل گرفت.
نخستین رمان مهم او، «یخبندان» (Frost)، در سال ۱۹۶۳ منتشر شد و بسیاری از مؤلفه‌های سبک بعدی‌اش را در خود داشت: شخصیت‌هایی منزوی و وسواسی، تک‌گویی‌های طولانی، تکرارهای آگاهانه و نگاهی بدبینانه و انتقادی به جامعه. آثاری چون «اصلاح» (Correction)، «انهدام» (Extinction)، «بازنده» (The Loser)، «پیرمردان استاد» (Old Masters) و «بتن» (Concrete) از شناخته‌شده‌ترین نوشته‌های داستانی او هستند.
در نمایشنامه‌نویسی نیز برنهارد جایگاهی برجسته یافت. نمایشنامه‌هایی چون «میدان قهرمانان» (Heldenplatz)، «پیش از بازنشستگی» و «قدرت عادت» با زبانی تند و طنزی سیاه، جامعه اتریش، حافظه تاریخی آن و تداوم اقتدارگرایی و محافظه‌کاری را به نقد می‌کشند. نمایش «میدان قهرمانان» در سال ۱۹۸۸، به دلیل حمله صریح به فضای سیاسی و اجتماعی اتریش و فراموشی گذشته نازیستی، جنجال گسترده‌ای برانگیخت.
سبک برنهارد به تک‌گویی‌های بلند، جمله‌های پیچیده، تکرارهای پی‌درپی و ریتمی موسیقایی شناخته می‌شود. شخصیت‌های او غالباً با جهان پیرامون خود در ستیزند و در گفتارهای افراطی و وسواس‌گونه، نهادهای فرهنگی، دانشگاهی، خانوادگی و سیاسی را زیر سؤال می‌برند. با این حال، طنز سیاه و اغراق در آثار او سبب می‌شود این انتقادها صرفاً به بیانیه‌های بدبینانه فروکاسته نشوند.
بخش مهمی از نوشته‌های برنهارد خصلتی خودزندگی‌نامه‌ای دارند. مجموعه پنج‌گانه‌ای شامل «علت»، «سرداب»، «نفس»، «سرما» و «کودک» تجربه‌های کودکی، تحصیل، بیماری و شکل‌گیری شخصیت او را روایت می‌کند. این آثار در کنار رمان‌ها و نمایشنامه‌هایش، تصویری از نویسنده‌ای ارائه می‌کنند که تجربه شخصی را به ابزاری برای نقد جامعه، فرهنگ و تاریخ تبدیل می‌کند.
برنهارد در ۱۲ فوریه ۱۹۸۹ در گموندن اتریش درگذشت. او در وصیت‌نامه‌اش محدودیت‌هایی برای اجرای نمایشنامه‌ها و انتشار آثارش در اتریش تعیین کرده بود؛ اقدامی که خود به آخرین فصل از رابطه پرتنش او با کشورش تبدیل شد. امروز برنهارد یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان اروپایی نیمه دوم قرن بیستم به شمار می‌رود و آثارش همچنان به سبب فرم زبانی متمایز و نقد بی‌امان فرهنگ و جامعه خوانده می‌شوند.