والتر ترنس استیس

والتر ترنس استیس در سال ۱۸۸۶ در لندن به دنیا آمد و در ترینیتی کالج دوبلین تحصیل کرد. او پیش از ورود به دانشگاه، سال‌ها در خدمات کشوری سیلان، سری‌لانکای امروز، فعالیت داشت و در همان دوره نیز به نوشتن آثار فلسفی پرداخت. تجربه زندگی در آسیا و آشنایی با سنت‌های دینی و عرفانی شرقی در شکل‌گیری علاقه بعدی او به عرفان نقش مهمی داشت.

استیس از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۵۵ عضو گروه فلسفه دانشگاه پرینستون بود. او در آغاز به مباحثی چون فلسفه یونان، هگل، زیبایی‌شناسی و معرفت‌شناسی پرداخت و آثاری مانند «تاریخ انتقادی فلسفه یونان»، «فلسفه هگل»، «معنای زیبایی» و «نظریه شناخت و وجود» را منتشر کرد.

شهرت اصلی استیس به پژوهش‌های او درباره عرفان و فلسفه دین بازمی‌گردد. در کتاب «عرفان و فلسفه» او کوشید تجربه عرفانی را نه صرفاً از منظر الهیات، بلکه به‌مثابه موضوعی برای تحلیل فلسفی بررسی کند. استیس میان تجربه عرفانی برون‌گرا و درون‌گرا تمایز گذاشت و مسئله‌هایی مانند عینیت تجربه عرفانی، نسبت عرفان و زبان، و رابطه عرفان با اخلاق و دین را بررسی کرد.

استیس در آثار دینی متأخر خود، از جمله «دین و ذهن جدید»، «زمان و ابدیت» و «آموزه‌های عارفان»، به نسبت علم جدید، طبیعت‌گرایی، دین و تجربه معنوی پرداخت. دیدگاه او درباره وحدت بنیادی تجربه‌های عرفانی در سنت‌های مختلف تأثیرگذار بود، هرچند بعدها از سوی برخی پژوهشگران به دلیل گرایش جاودان‌خردانه و کم‌توجهی به زمینه‌های تاریخی و زبانی تجربه عرفانی نقد شد.