مهدی امین‌رضوی

مهدی امین‌رضوی در ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۷ در مشهد متولد شد. او در دانشگاه واشینگتن در سیاتل، در رشته‌های برنامه‌ریزی شهری و فلسفه تحصیل کرد و مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را از این دانشگاه گرفت. سپس در دانشگاه تمپل به مطالعات دینی و فلسفه دین پرداخت و دکترای خود را در فلسفه دین دریافت کرد.

امین‌رضوی بیش از سه دهه در دانشگاه ماری واشینگتن تدریس کرد و در سال ۲۰۲۳، با عنوان استاد بازنشسته فلسفه و دین، به دوره تدریس تمام‌وقت خود پایان داد. او در این دانشگاه صاحب کرسی کورت لایدکر بود و در برنامه‌های مطالعات آسیایی، مطالعات خاورمیانه و گفت‌وگوی ادیان فعالیت داشت. حوزه‌های تخصصی او فلسفه اسلامی، فلسفه قرون وسطی، فلسفه دین، ادیان شرقی و متافیزیک بوده است.

بخش مهمی از پژوهش‌های امین‌رضوی به سنت فلسفی ایران و اسلام اختصاص دارد. «سهروردی و مکتب اشراق» از آثار شناخته‌شده او درباره شهاب‌الدین سهروردی و حکمت اشراق است. او همچنین همراه سیدحسین نصر مجموعه چندجلدی «منتخباتی از متون فلسفی در ایران» را تدوین کرده است؛ مجموعه‌ای که طیف گسترده‌ای از سنت‌های فلسفی ایران را بررسی می‌کند. آثار و مقالات او موضوعاتی چون ابن‌سینا، سهروردی، فلسفه اسلامی متأخر، عرفان و نسبت سنت‌های فکری اسلامی با مسائل فلسفی معاصر را در بر می‌گیرد.

عمر خیام یکی دیگر از محورهای مهم پژوهش امین‌رضوی است. کتاب «صهبای خرد: زندگی، شعر و فلسفه عمر خیام» پژوهشی درباره زندگی، شعر، فلسفه و میراث فکری خیام است. توجه او به خیام بخشی از کوشش گسترده‌ترش برای معرفی ابعاد فلسفی سنت فکری ایران در کنار وجوه ادبی و عرفانی آن است.

امین‌رضوی در کنار تاریخ فلسفه اسلامی، به مدارا، گفت‌وگوی ادیان و امکان مواجهه فلسفه اسلامی با مسائل معاصر نیز پرداخته است. فعالیت او در برنامه دین و گفت‌وگو در دانشگاه ماری واشینگتن و آثاری مانند «فلسفه، دین و مسئله عدم مدارا» بازتاب همین وجه از کار فکری اوست. در مجموع، پژوهش‌های او در نقطه تلاقی فلسفه اسلامی، میراث فکری ایران، فلسفه دین و گفت‌وگوی میان سنت‌های دینی و فلسفی قرار می‌گیرند.