از طریق ملاقات با سهروردی، تقدیر معنوی من رقم خورد. افلاطون‌گرایی که در قالب فرشته‌شناسی زرتشتی ایران باستان بیان شده بود، راهی را که می‌جستم روشن ساخت.
زندگی و اندیشه
هانری کربن (۱۹۰۳–۱۹۷۸) فیلسوف، الهی‌دان و ایران‌شناس فرانسوی بود که به‌عنوان مهم‌ترین مفسر غربی حکمت معنوی ایران و فلسفه شیعی شناخته می‌شود. او با بازخوانی آثار سهروردی، ابن‌عربی، ملاصدرا و سنت اشراقی، مفهوم «عالم مثال» و تخیل خلاق را به فلسفه معاصر معرفی کرد. کربن نقش بی‌بدیلی در شناساندن میراث فلسفی و عرفانی ایران به جهان غرب ایفا نمود.
هانری کربن در ۱۴ آوریل ۱۹۰۳ در پاریس زاده شد. مادرش چند روز پس از تولد او درگذشت و او در محیطی کاتولیک پرورش یافت، اما بعدها به پروتستانتیسم گرایش پیدا کرد. پس از تحصیل فلسفه در سوربن و آشنایی با اتین ژیلسون، به مطالعه زبان‌های عربی، فارسی و سانسکریت پرداخت. ملاقات با لویی ماسینیون و آشنایی با آثار سهروردی نقطه عطف زندگی فکری او شد و مسیر پژوهش‌هایش را به سوی فلسفه و عرفان ایرانی-اسلامی هدایت کرد.
کربن از دهه ۱۹۴۰ به ایران سفر کرد و سال‌های متمادی بخشی از سال را در تهران گذراند. او در دانشگاه تهران تدریس می‌کرد، با علامه طباطبایی و سید حسین نصر نشست‌های فلسفی داشت و ریاست انستیتو ایران و فرانسه را بر عهده گرفت. در پاریس نیز جانشین ماسینیون در کرسی اسلام‌شناسی مدرسه عالی مطالعات کاربردی شد و در حلقه اِرانوس در کنار یونگ و الیاده شرکت می‌جست.
مهم‌ترین آثار او عبارتند از «ابن‌سینا و تمثیل عرفانی»، «تخیل خلاق در عرفان ابن‌عربی»، «ارض ملکوت و کالبد روحانی»، و شاهکار چهارجلدی «اسلام ایرانی». کربن با طرح مفهوم «عالم مثال» (mundus imaginalis) به‌عنوان مرتبه‌ای واقعی میان عالم محسوس و عالم معقول، تخیل را از امری صرفاً خیالی به قوه‌ای معرفتی و هستی‌شناختی ارتقا داد. او فلسفه ایرانی را تداوم افلاطون‌گرایی باستان در قالب فرشته‌شناسی زرتشتی و حکمت اشراق می‌دانست.
کربن در ۷ اکتبر ۱۹۷۸ در پاریس درگذشت. میراث او همچنان الهام‌بخش پژوهش‌های فلسفه تطبیقی، عرفان و مطالعات شیعی است.
