سید حسین نصر

سید حسین نصر، زادهٔ ۱۹ فروردین ۱۳۱۲ در تهران، فیلسوف، دین‌پژوه، اسلام‌شناس و متأله سنت‌گراست. او در نوجوانی برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت، کارشناسی فیزیک را از مؤسسه فناوری ماساچوست و تحصیلات تکمیلی خود را در فلسفه و تاریخ علم در دانشگاه هاروارد گذراند. رساله دکتری او درباره مفهوم طبیعت در اندیشه اسلامی بود.

نصر پس از بازگشت به ایران، استاد فلسفه و تاریخ علوم در دانشگاه تهران شد و بعدها ریاست دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، ریاست دانشگاه صنعتی آریامهر و بنیان‌گذاری انجمن شاهنشاهی فلسفه، مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران کنونی، را بر عهده داشت. پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایالات متحده ماندگار شد و از سال ۱۹۸۴ در دانشگاه جرج واشینگتن به تدریس علوم اسلامی و فلسفه اشتغال دارد.

نصر از مهم‌ترین نمایندگان مکتب سنت‌گرایی در جهان معاصر است و از آرای رنه گنون، فریتهوف شوان، آناندا کوماراسوامی و تیتوس بورکهارت تأثیر پذیرفته است. حوزه‌های اصلی کار او عبارت‌اند از فلسفه اسلامی، حکمت خالده، علم قدسی، دین‌شناسی تطبیقی، عرفان اسلامی، هنر اسلامی، تاریخ علم در تمدن اسلامی، نقد مدرنیته و نسبت دین و طبیعت.

او از نخستین متفکرانی بود که بحران محیط زیست را در چارچوبی معنوی و فلسفی تحلیل کرد و آن را نتیجه قدسیت‌زدایی از طبیعت در جهان مدرن دانست.

از افتخارات او می‌توان به دریافت دکترای افتخاری از دانشگاه اوپسالا؛ نخستین مسلمان و نخستین غیرغربی در سخنرانی‌های گیفورد؛ برنده جایزه دین و علم تمپلتون؛ اختصاص یک مجلد از مجموعه کتابخانه فیلسوفان زنده به او؛ برنده جایزه تحقیقات اسلامی برای کتاب قلب اسلام؛ دریافت نشان حکمت در جشنواره بین‌المللی حکمت سینوی اشاره کرد.