سامرست موآم

ویلیام سامرست موآم در سال ۱۸۷۴ در پاریس متولد شد. او در کودکی پدر و مادر خود را از دست داد و سرپرستی‌اش به عمویش واگذار شد. موآم ابتدا در رشته پزشکی تحصیل کرد و مدرک پزشکی دریافت نمود، اما پس از موفقیت نخستین رمانش با نام «لیزای لمبث»، پزشکی را رها کرد و تمام وقت خود را وقف نویسندگی کرد. تجربه کار در بیمارستان و مشاهده رنج انسانی، تأثیری عمیق بر نگاه واقع‌بینانه و عاری از توهم او به انسان و جامعه گذاشت.

موآم اثر نیمه‌خودزندگی‌نامه و جاویدان خود، «پایبندی‌های انسانی» (Of Human Bondage)، را در سال ۱۹۱۵ منتشر کرد که به عنوان یکی از شاهکارهای ادبیات بریتانیا شناخته می‌شود. از دیگر آثار برجسته او می‌توان به رمان‌های «ماه و شش پشیز» (الهام‌گرفته از زندگی پل گوگن) و «لبه تیغ» اشاره کرد. او همچنین نمایشنامه‌نویس بسیار موفقی بود و داستان‌های کوتاه او به دلیل ساختار دقیق، گره‌افکنی‌های ماهرانه و بینش عمیق درباره رفتار انسانی تحسین شده‌اند.

نگاه موآم به زندگی و انسان، آمیخته با نوعی بدبینی ملایم، شک‌گرایی و در عین حال شفقت و رواداری بود. او با نقد ریاکاری‌های اجتماعی و واکاوی انگیزه‌های پنهان آدمی، تصویری ملموس و عریان از اخلاق و سرنوشت انسان ارائه داد. موآم در طول زندگی پربار خود سفرهای گسترده‌ای به شرق دور و نقاط مختلف جهان داشت و سرانجام در سال ۱۹۶۵ در نیس فرانسه درگذشت.