چرا این کتاب؟
- برای شناخت پیوندهای فکری و ادبی میان ساموئل بکت و امیل چوران.
- برای فهم نسبت بدبینی و شکاکیت با فرم ادبی.
- برای دیدن نقش تبعید، زبان و مسئله هویت در آثار این دو نویسنده.
- برای خواندن بکت در گفت‌وگو با یکی از مهم‌ترین نویسندگان بدبین قرن بیستم.
معرفی کتاب
«بکت و چوران» نوشته استیون متیو مطالعه‌ای تطبیقی درباره ساموئل بکت و امیل چوراست؛ دو نویسنده مهاجر که در پاریس قرن بیستم زیستند و مسئله‌هایی چون بدبینی، شکاکیت، تبعید، هویت و محدودیت‌های زبان در آثارشان حضوری پررنگ دارد. متیو بیش از آنکه صرفاً به شباهت‌های زندگی این دو بپردازد، نسبت میان نوشته‌های بکت و اندیشه‌های چوران را دنبال می‌کند.
کتاب بکت را صرفاً نمایشنامه‌نویس «پوچی» و چوران را صرفاً نویسنده یأس معرفی نمی‌کند. مسئله مهم‌تر این است که بدبینی و شکاکیت چگونه به صورت و شیوه نوشتن راه می‌یابند. از این منظر، قطعه‌نویسی و گزین‌گویی چوران و تجربه‌های فرمی بکت فقط قالب‌هایی برای بیان یک اندیشه از پیش آماده نیستند؛ فرم خود بخشی از مواجهه آنان با بحران معنا و امکان فهم است.
زبان نیز در این مقایسه جایگاهی اساسی دارد. هر دو نویسنده مهاجرانی در پاریس بودند و نسبت آنان با زبان فرانسوی، ترجمه و فاصله گرفتن از زبان نخست، مسئله هویت و فهم را پیچیده‌تر می‌کند. متیو از خلال این زمینه مشترک نشان می‌دهد که چگونه تجربه تبعید و بیگانگی می‌تواند از سطح زندگی‌نامه فراتر رود و به مسئله‌ای در خود نوشتن تبدیل شود.
«بکت و چورا» برای خوانندگان بکت و چوران، علاقه‌مندان ادبیات مدرن و کسانی که به مرز میان ادبیات و فلسفه علاقه دارند خواندنی است. کتاب به‌ویژه برای فهم این نکته مفید است که بدبینی در آثار این دو صرفاً یک مضمون تاریک نیست، بلکه با انتخاب‌های زبانی و فرمی آنان پیوند دارد.