اندیشهفلسفهخردگفتگوحکمتمعناپرسشفرهنگ
پژوهش فلسفی دانشگاهی در ایران با موانعی روبهروست که امکان فلسفهورزی حقیقی را محدود میکند. احمد رجبی به آسیبشناسی موانع صوری و محتوایی میپردازد تا نیل به پژوهش همتراز با تجربههای جهانی و زیست فلسفی ممکن شود.

بحث حاضر، به همت معاونت پژوهشی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران به مناسبت هفته پژوهش صورت گرفت. این بحث، ارائه یک سخنرانی علمی درباره پژوهشی فلسفی نیست، بلکه بحثی درباره خود پژوهش فلسفی دانشگاهی و آسیبشناسی آن در فضای دانشگاهی ایران است، بدین معنا که چه موانع و آسیبهایی در راه امکانبخشی به پژوهش فلسفی وجود دارد تا از طریق شناخت و بررسی آنها بتوان به امکان نیل به فلسفهورزی و پژوهش حقیقی در فضای آکادمیک ایران در همترازی با تجربههای موفق جهانی نزدیک شد. تاکید این بحث بر آسیبشناسی و شناخت موانع، و از این جهت، عمدتا سلبی با اشاراتی ایجابی است، اما ارائه یک طرح جامع ایجابی تفصیلی جایگزین، حاصل همفکریهای جمعی است که پس از شناخت دقیق موانع امکانپذیر میشود.
سخنرانی در سه بخش عمده پی گرفته میشود: نخست بحثی عمومی درباره آسیبهای موجود در پژوهش آکادمیک در رشتههای نظری محض و علوم انسانی به طور کلی از حیث صوری که مجموعهای از عوامل درهمتنیده را دربرمیگیرد. سپس بحثی درباره آسیبهای صوری در خصوص پژوهش در رشته فلسفه که علاوه بر موانع صوری بحثشده در بخش اول، شامل معضلاتی از حیث نگاه به موجودیت فلسفه، مشکلات اداری و آموزشی، گرایشسازیها، و معضلی فرهنگی و... میشود. در بخش سوم، نهایتا نگاهی اجمالی و محتوایی به خود فلسفه خواهد شد از این حیث که چگونه افق طرح مسائل بنیادین فلسفی در ایران کنونی میتواند پژوهش فلسفی در ایران را به معنای زیست فلسفی ممکن گرداند.
.
.
.
.
فلسفه
فلسفه
جامعه شناسی
فلسفه
فلسفه
گفتگو دربارهی این مطلب۰ دیدگاه
هنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ نخستین صدا، صدای شما باشد.