آروین صداقت‌کیش

آروین صداقت‌کیش، زادهٔ ۱۳۵۳ در تهران، پژوهشگر، منتقد موسیقی، مدرس و آهنگساز ایرانی است. او از چهره‌های پرکار نقد و پژوهش موسیقی در ایران به‌شمار می‌آید و نوشته‌هایش در حوزه‌هایی مانند نقد موسیقی، نظریهٔ موسیقی، موسیقی کلاسیک ایرانی معاصر، موسیقی آوانگارد غربی و نسبت‌های فرهنگی و اجتماعی موسیقی منتشر شده‌اند.

صداقت‌کیش موسیقی را نزد استادانی چون شاهرخ خواجه‌نوری در موسیقی الکترونیک، منوچهر صهبایی در رهبری ارکستر، علیرضا مشایخی در آهنگسازی و یوآخیم هاینتس در موسیقی الکترونیک آموخته است. مسیر آموزشی و فکری او ترکیبی از موسیقی کلاسیک ایرانی، موسیقی نو، موسیقی الکترونیک، فلسفهٔ نقد و تحلیل موسیقی است.

او از سال ۱۳۸۴ با گروه موسیقی یارآوا به‌عنوان پژوهشگر و آهنگساز همکاری کرده و در شکل‌گیری بخشی از فضای نظری پیرامون موسیقی معاصر ایران نقش داشته است. صداقت‌کیش همچنین در نشریات تخصصی و پژوهشی موسیقی حضوری مستمر داشته و عضو شورای نویسندگان یا مشاور علمی نشریاتی چون فرهنگ و آهنگ، گفتگوی هارمونیک، آیینهٔ خیال، کتاب سال شیدا، دوفصلنامهٔ مهرگانی و فصلنامهٔ زنگار بوده است. در معرفی‌های آموزشی و پژوهشی نیز حوزهٔ اصلی کار او نقد موسیقی، فلسفهٔ نقد معاصر، نظریهٔ موسیقی و تحلیل موسیقی کلاسیک ایرانی و آوانگارد غربی دانسته شده است.

اهمیت صداقت‌کیش در نقد موسیقی ایران از آن‌جا برجسته‌تر می‌شود که نقد موسیقی را نه صرفاً گزارش یا داوری سلیقه‌ای، بلکه دانشی میان‌رشته‌ای می‌بیند؛ دانشی که به تاریخ، فرم، زیبایی‌شناسی، نظریه، جامعه‌شناسی و زبان نوشتار وابسته است. کتاب درس‌گفتارهای نقد موسیقی نیز از همین مسیر پدید آمده و حاصل کلاس‌ها و درس‌نامه‌های او دربارهٔ چیستی و روش نقد موسیقی است.

در کنار پژوهش و نقد، صداقت‌کیش آهنگسازی نیز کرده است. از قطعات منتشرشده یا اجراشدهٔ او می‌توان به چهار زنگوله در آلبوم ابرها، قطعهٔ «... و در این پاییز» در مجموعهٔ شب ایرانی چهار، دوگاه برای الکترونیک، کانتاتا با باخ، حسادت در شهر، دوئت و تریو برای هارپ و سازهای ایرانی و قطعهٔ ۸ برای فلوت سولو اشاره کرد.

او همچنین در داوری و کمیته‌های علمی رویدادهای گوناگون موسیقی و کتاب حضور داشته است؛ از جمله جشنوارهٔ وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌های موسیقی ایران، کتاب سال خانهٔ موسیقی، کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، جشنوارهٔ بین‌المللی موسیقی شیراز و جشنوارهٔ موسیقی فجر.

در سال‌های اخیر کتاب موسیقی کلاسیک ایرانی از او منتشر شده است؛ اثری که به مسئلهٔ نام‌گذاری و فهم موسیقی ردیف-دستگاهی ایران در چارچوب مفهوم «موسیقی کلاسیک ایرانی» می‌پردازد و کوششی برای توضیح روشن‌تر جایگاه این سنت موسیقایی در یکصد سال اخیر است.