اپیکتتوس

اپیکتتوس یا اپیکتت، زاده حدود سال ۵۵ میلادی و درگذشته حدود سال ۱۳۵ میلادی، فیلسوف یونانی و از چهره‌های برجسته مکتب رواقی بود. او در فریگیه، در آسیای صغیر، به دنیا آمد و بخش مهمی از زندگی خود را در روم و سپس در نیکوپولیس گذراند.

اپیکتتوس در آغاز زندگی برده بود، اما همین تجربه دشوار بعدها در شکل‌گیری نگاه فلسفی او نقش مهمی یافت. او نزد موسونیوس روفوس، فیلسوف رواقی، آموزش دید و پس از آزادی، به تدریس فلسفه پرداخت. اندیشه او بر این اصل استوار بود که انسان بر رویدادهای بیرونی تسلط کامل ندارد، اما می‌تواند بر داوری‌ها، خواسته‌ها و واکنش‌های خود مسلط باشد.

اهمیت فرهنگی اپیکتتوس در سادگی و کاربردی بودن فلسفه اوست. او فلسفه را نه دانشی نظری، بلکه راهی برای زیستن می‌دانست؛ راهی برای حفظ آرامش، آزادی درونی، خویشتن‌داری و پذیرش خردمندانه جهان. آموزه‌های او بعدها بر فیلسوفان، نویسندگان و اندیشمندانی چون مارکوس اورلیوس تأثیر گذاشت.

اپیکتتوس خود اثری مکتوب از خود برجای نگذاشت. آنچه امروز از اندیشه او در دست داریم، نوشته‌ها و یادداشت‌های شاگردش آریان است که سخنان و درس‌های او را ثبت کرده است.