اپیکور

اپیکور یا اپیکیورس، زاده ۳۴۱ و درگذشته ۲۷۰ پیش از میلاد، فیلسوف یونانی و بنیان‌گذار مکتب اپیکوریسم بود. او در جزیره ساموس زاده شد و بعدها در آتن مدرسه فلسفی خود را با نام «باغ» تأسیس کرد؛ جایی که به محفل گفت‌وگو، آموزش و زندگی ساده فلسفی تبدیل شد.

اندیشه اپیکور بر این باور استوار بود که فلسفه باید به انسان کمک کند تا به آرامش، شادی خردمندانه و رهایی از ترس برسد. او زندگی خوب را نه در لذت‌جویی افراطی، بلکه در سادگی، دوستی، خودکفایی، آرامش روان و دوری از اضطراب‌های بیهوده می‌دانست. به همین دلیل، مکتب او در تاریخ فرهنگ و فلسفه بیشتر با مفهوم «زندگی آرام» و «آزادی از ترس» شناخته می‌شود.

اپیکور درباره مرگ، خدایان، شناخت، طبیعت و اخلاق دیدگاه‌هایی اثرگذار داشت. او مرگ را پایان تجربه انسانی می‌دانست و معتقد بود ترس از مرگ یکی از سرچشمه‌های اصلی رنج آدمی است. در شناخت‌شناسی نیز به تجربه حسی اهمیت می‌داد و در توضیح جهان از سنت اتم‌گرایی دموکریتوس بهره می‌گرفت.

اگرچه بسیاری از نوشته‌های اپیکور از میان رفته‌اند، آموزه‌های او از طریق نامه‌ها، گفتارهای باقی‌مانده و آثار شاگردان و پیروانش، به‌ویژه لوکرتیوس، به نسل‌های بعد رسید. اندیشه او در دوره‌های مختلف، از جهان باستان تا عصر روشنگری، بر فیلسوفان و نویسندگان بسیاری تأثیر گذاشت.