«سادگی، فروتنی و محبت به همه آفریده‌ها راهی برای نزدیک شدن انسان به خداست.»
زندگی و اندیشه
فرانسیس آسیزی راهب و عارف مسیحی ایتالیایی و بنیان‌گذار فرقهٔ فرانسیسکن‌ها بود. او به‌سبب تأکید بر فقر اختیاری، فروتنی، محبت به همه موجودات و زندگی ساده در سنت مسیحی شناخته می‌شود و از تأثیرگذارترین چهره‌های دینی قرون وسطی به شمار می‌آید.
فرانسیس آسیزی با نام اصلی فرانچسکو برناردونه در حدود سال ۱۱۸۱ در شهر آسیزی در ایتالیا زاده شد. او در خانواده‌ای ثروتمند از بازرگانان پارچه رشد کرد، اما پس از تجربه‌ای دینی در جوانی، زندگی مرفه خود را ترک کرد و به زهد، خدمت به فقرا و پیروی از تعالیم عیسی مسیح روی آورد.
فرانسیس در اوایل قرن سیزدهم گروهی از پیروان را گرد آورد که بعدها به فرقهٔ فرانسیسکن‌ها شناخته شدند. این گروه بر زندگی ساده، فقر اختیاری، کار در میان مردم و تبلیغ ایمان مسیحی تأکید داشت. رویکرد او در زمان خود تأثیر زیادی بر اصلاحات دینی و شیوه‌های تازهٔ زیست رهبانی در کلیسای کاتولیک گذاشت.
از نوشته‌ها و سخنان منسوب به او می‌توان به «سرود مخلوقات» اشاره کرد که یکی از نخستین آثار مهم ادبی به زبان ایتالیایی شمرده می‌شود. اندیشه‌های فرانسیس بر رابطهٔ معنوی انسان با طبیعت، شفقت نسبت به موجودات و اهمیت فروتنی و خدمت به دیگران تمرکز داشت.
فرانسیس آسیزی در ۴ اکتبر ۱۲۲۶ درگذشت و دو سال بعد توسط کلیسای کاتولیک قدیس اعلام شد. او همچنان یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های معنوی تاریخ مسیحیت است و نامش با صلح، ساده‌زیستی و احترام به طبیعت پیوند خورده است.