زندگی و اندیشه
حسین مصباحیان عضو هیئت‌علمی گروه فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران است. او دکترای فلسفه (تعلیم و تربیت) را در دانشگاه تورنتو گذرانده و پژوهش‌هایش بر تفسیر غیرغربی سوبژکتیویته و همه‌شمولی در فلسفه مدرن، و در سال‌های اخیر بر ایده و نهاد دانشگاه متمرکز بوده است. «مدرنیته و دیگری آن» و «سیاست اخلاقی» از آثار فارسی اوست.
حسین مصباحیان عضو سابق هیئت‌علمی گروه فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران است. او کارشناسی فلسفه را در دانشگاه تهران گذراند و سپس کارشناسی ارشد و دکترای فلسفه (تعلیم و تربیت) را در دانشگاه تورنتو در کانادا به پایان برد. بعدها نیز دوره پسادکتری خود را در همان دانشگاه سپری کرد. در دانشگاه تهران دروسی چون تاریخ فلسفه قرن نوزدهم، فلسفه معاصر فرانسه، هرمنوتیک، پدیدارشناسی و فلسفه‌های اگزیستانس، فلسفه سیاسی، فلسفه فرهنگ و اجتماع و فلسفه زندگی را تدریس کرده است.
تمرکز پژوهش‌های او نخست بر تفسیر غیرغربی از دو مسئله بنیادین فلسفه مدرن غربی، یعنی سوبژکتیویته و همه‌شمولی، به‌مثابه دو ستون اصلی مدرنیته بوده است. حاصل این پژوهش‌ها در کتاب «مدرنیته و دیگری آن: مواجهه‌ای انتقادی با تفسیر هابرماس از مدرنیته به‌مثابه پروژه‌ای تمام‌نشده» (نشر آگه) و مقالاتی مانند «انسان آرزوها و خدا به‌مثابه فراسوی هستی» و «ردیابی مضمون رهایی‌بخش سوبژکتیویته از فرانکفورت تا پاریس» منتشر شده است. او در مقاله‌ای دیگر، با تکیه بر آرای پل ریکور، به پدیدارشناسی تکوینی ایدئولوژی پرداخته است.
از آثار دیگر او کتاب «سیاست اخلاقی: پرسش از نسبت سیاست و اخلاق» (نشر آگه، ۱۴۰۱) است. او همچنین ترجمه‌ی «از هرمنوتیک متن کهن تا سیاست رهایی‌بخش» نوشته دیتر مسگلد را منتشر کرده و با او و ترور نوریس کتاب و مقاله‌ای مشترک درباره سفر فلسفی مسگلد از هرمنوتیک تا سیاست رهایی‌بخش نوشته است. در مقاله‌هایی دیگر به اندیشه امانوئل لویناس و نسبت اخلاق و سیاست، و نیز به فلسفه ژاک دریدا و میشل فوکو پرداخته است. وی افزون بر این درباره علی شریعتی و پرسش هویت ایرانی در جهان جهانی‌شده نیز نوشته است.
در سال‌های اخیر محور پژوهش او فلسفه دانشگاه بوده است. حاصل این پژوهش‌ها کتابی دوجلدی با عنوان «فلسفه دانشگاه» است که در دست انتشار است. بخشی از این کتاب به چهار مرحله تاریخی نهاد دانشگاه (پاریس، هاله، برلین و فینیکس) اختصاص دارد و بخش‌های دیگر آن به ایده دانشگاه نزد فیلسوفانی چون کانت، شلینگ، فیشته، هگل، شلایرماخر، هایدگر، اورتگا ای گاست، یاسپرس، گادامر، دریدا و فوکو، و نیز متفکرانی چون نیومن، هومبولت، وبر و بوردیو. مقالاتی چون «درباره شرایط امکان آموزش فلسفه در دانشگاه»، «درباره شرایط امکان اشتغال به علوم انسانی» و «دانشگاه از تاریخ تا فلسفه: در ضرورت تحلیل تاریخی نهاد و بازاندیشی فلسفی ایده دانشگاه» از حاصل این پروژه است.