عکاسی حقیقت است، و سینما حقیقتی است که بیست‌وچهار بار در ثانیه حرکت می‌کند.
زندگی و اندیشه
ژان-لوک گدار فیلم‌ساز، فیلمنامه‌نویس و منتقد سینمایی فرانسوی و یکی از بنیان‌گذاران موج نوی سینمای فرانسه بود. او با شکستن قواعد کلاسیک روایت و زبان سینما، آثاری مانند «از نفس افتاده»، «تحقیر» و «پیروِ دیوانه» را خلق کرد و تأثیری عمیق بر سینمای مدرن گذاشت.
ژان-لوک گدار در سال ۱۹۳۰ در پاریس به دنیا آمد. او در خانواده‌ای فرانسوی-سوئیسی رشد کرد و پس از تحصیل در رشته قوم‌شناسی در دانشگاه سوربن، به سینما علاقه‌مند شد. گدار فعالیت خود را با نقدنویسی برای مجله مشهور «کایه دو سینما» آغاز کرد؛ نشریه‌ای که در شکل‌گیری نظریه مؤلف و نگاه تازه به سینما نقش مهمی داشت.
گدار همراه با فیلم‌سازانی چون فرانسوا تروفو، کلود شابرول و اریک رومر از چهره‌های اصلی موج نوی سینمای فرانسه در اواخر دهه ۱۹۵۰ و دهه ۱۹۶۰ بود. نخستین فیلم بلند مهم او، «از نفس افتاده» (۱۹۶۰)، با استفاده از تدوین جهشی، روایت غیرخطی و شکستن قواعد مرسوم فیلم‌سازی، نقطه عطفی در تاریخ سینما به شمار می‌رود.
در دهه‌های بعد، گدار همواره به تجربه‌گرایی در فرم و مضمون ادامه داد. فیلم‌هایی مانند «تحقیر» (۱۹۶۳)، «پیروِ دیوانه» (۱۹۶۵)، «دو یا سه چیز که درباره‌اش می‌دانم» (۱۹۶۷)، «آخر هفته» (۱۹۶۷) و «تاریخ(های) سینما» (۱۹۸۸–۱۹۹۸) نشان‌دهنده علاقه او به بررسی رابطه سینما با سیاست، فلسفه، زبان، رسانه و جامعه هستند.
سینمای گدار اغلب مرز میان داستان و مقاله، تصویر و اندیشه، و سرگرمی و نقد اجتماعی را از میان می‌برد. او از سینما نه فقط به‌عنوان ابزار روایت، بلکه به‌عنوان شیوه‌ای برای اندیشیدن درباره جهان استفاده می‌کرد و در آثارش به موضوعاتی مانند سرمایه‌داری، جنگ، ایدئولوژی، عشق، حافظه و نقش تصویر در زندگی انسان می‌پرداخت.
گدار در سال‌های پایانی زندگی بیشتر به ساخت آثار تجربی و ویدئویی پرداخت و همچنان به نقد شکل‌های رایج تولید و مصرف تصویر ادامه داد. او در سال ۲۰۲۲ در رول سوئیس درگذشت و به‌عنوان یکی از مهم‌ترین و بحث‌برانگیزترین فیلم‌سازان قرن بیستم شناخته می‌شود.