بدا به حال سرزمینی که به قهرمان نیاز دارد.
برتولت برشت (۱۸۹۸–۱۹۵۶) نمایشنامهنویس، شاعر و کارگردان تئاتر آلمانی و از بنیانگذاران «تئاتر اپیک» بود. او با مفهوم «اثر بیگانهسازی» کوشید تماشاگر را از همذاتپنداری منفعل به اندیشیدن و داوری انتقادی برساند. نمایشنامههایی مانند «اپرای سهپولی»، «مادر دلیر و فرزندانش» و «زندگی گالیله» او را به یکی از اثرگذارترین چهرههای تئاتر قرن بیستم تبدیل کرد.
برتولت برشت در ۱۰ فوریه ۱۸۹۸ در شهر آوگسبورگ آلمان زاده شد. در مونیخ به تحصیل پزشکی و علوم طبیعی پرداخت و در پایان جنگ جهانی اول مدتی در بیمارستانی نظامی خدمت کرد. تجربه جنگ در شکلگیری نگاه ضدجنگ و انتقادی او اثری ماندگار گذاشت. نخستین نمایشنامههایش، «بعل» و «طبلها در شب»، در دهه ۱۹۲۰ او را به صحنه ادبی آلمان شناساند؛ «طبلها در شب» جایزه کلایست را برایش به ارمغان آورد. او پس از آن در برلین با تئاتر و محافل هنری عصر جمهوری وایمار پیوند خورد.
شهرت بینالمللی او با «اپرای سهپولی» (۱۹۲۸) آغاز شد که با موسیقی کورت وایل نوشته و اجرا شد و نقدی تند بر جامعه بورژوایی بود. در همان سالها برشت به مارکسیسم روی آورد و کوشید تئاتر را از سرگرمی صرف به ابزاری برای شناخت و دگرگونی اجتماعی بدل کند. حاصل این کوشش مفهوم «تئاتر اپیک» (روایی) بود: تئاتری که بهجای برانگیختن همذاتپنداری و کاتارسیس ارسطویی، با «اثر بیگانهسازی» (Verfremdungseffekt) امر آشنا را ناآشنا میکند تا تماشاگر فاصلهای انتقادی با آنچه میبیند حفظ کند و بپرسد چرا اوضاع چنین است و آیا میتواند دگرگون شود. او دیدگاههای نظریاش را در نوشتههایی مانند «ارگانون کوچک برای تئاتر» (۱۹۴۸) بسط داد.
با قدرتگیری نازیها، برشت در ۱۹۳۳، یک روز پس از آتشسوزی رایشتاگ، آلمان را ترک کرد و سالها در تبعید زیست: در دانمارک، سوئد و فنلاند و سپس، از ۱۹۴۱، در ایالات متحده. بسیاری از مهمترین آثارش در همین سالها پدید آمد، از جمله «زندگی گالیله»، «مادر دلیر و فرزندانش»، «آدم خوب سچوان»، «ظهور مقاومتپذیر آرتورو اوی» و «دایره گچی قفقازی»، و نیز اشعار تبعید از جمله «به آیندگان» که در آن از زمانهای سخن میگوید که در آن حتی سخن گفتن از درختان بهسبب خاموشی در برابر ستم تقریباً جرم است. در ۱۹۴۷ در برابر کمیته فعالیتهای ضدآمریکایی کنگره ایالات متحده حاضر شد و بیدرنگ پس از آن به اروپا بازگشت.
برشت در ۱۹۴۹ به برلین شرقی رفت و همراه با همسرش، هلنه وایگل، «برلینر انسامبل» را بنیان گذاشت که اجراهایش الگوی تئاتر اپیک در جهان شد. او در ۱۹۵۴ جایزه صلح استالین را دریافت و در ۱۴ اوت ۱۹۵۶ در برلین شرقی بر اثر حمله قلبی درگذشت. نفوذ او بر تئاتر، سینما و اندیشه انتقادی پس از خود، از گدار تا نظریهپردازان فرهنگ، چشمگیر بوده است.
هنوز مطلبی برای این اندیشمند ثبت نشده است.