اندیشمند خارجی
ژان پیاژه
Jean Piagetروان‌شناسی رشد و معرفت‌شناسی تکوینیسوئیسی۱۸۹۶–۱۹۸۰
«هوش چیزی نیست جز آنچه ما برای حل مسئله از آن استفاده می‌کنیم.»
زندگی و اندیشه
ژان پیاژه روان‌شناس، زیست‌شناس و معرفت‌شناس سوئیسی و از مهم‌ترین نظریه‌پردازان روان‌شناسی رشد در قرن بیستم بود. او با مطالعه رشد شناختی کودکان و ارائه نظریه مراحل رشد ذهنی، تأثیر عمیقی بر روان‌شناسی، آموزش و فلسفه علم گذاشت.
ژان پیاژه در سال ۱۸۹۶ در نوشاتل سوئیس به دنیا آمد. او از کودکی به زیست‌شناسی و مطالعه طبیعت علاقه‌مند بود و نخستین پژوهش‌های علمی خود را در زمینه جانورشناسی انجام داد. پیاژه پس از تحصیل و فعالیت در حوزه زیست‌شناسی، به مطالعه چگونگی شکل‌گیری دانش در ذهن انسان پرداخت و به یکی از بنیان‌گذاران حوزه روان‌شناسی رشد تبدیل شد.
پیاژه نظریه‌ای را مطرح کرد که بر اساس آن کودکان جهان را به شیوه‌ای متفاوت از بزرگسالان درک می‌کنند و شناخت آنان در طی مراحلی منظم رشد می‌کند. او چهار مرحله اصلی رشد شناختی را معرفی کرد: مرحله حسی‌حرکتی، پیش‌عملیاتی، عملیات عینی و عملیات صوری. مفاهیمی مانند «درون‌سازی»، «برون‌سازی» و «تعادل‌جویی» از مفاهیم کلیدی نظریه او هستند.
او همچنین بنیان‌گذار «معرفت‌شناسی تکوینی» بود؛ رویکردی که به بررسی چگونگی شکل‌گیری و تحول دانش می‌پردازد. از آثار مهم او می‌توان به «زبان و تفکر کودک»، «ساخت واقعیت در کودک» و «منشأ هوش در کودکان» اشاره کرد. اندیشه‌های پیاژه تأثیر گسترده‌ای بر روش‌های آموزشی، روان‌شناسی شناختی و پژوهش‌های مربوط به یادگیری گذاشته است.