کارل لوویت، ۱۸۹۷-۱۹۷۳، فیلسوف آلمانی-یهودی و از شاگردان برجسته مارتین هایدگر بود. او در مونیخ زاده شد و در فضای فلسفه آلمانی میان دو جنگ جهانی پرورش یافت. با روی کار آمدن نازیها، به دلیل تبار یهودی ناچار به ترک آلمان شد و مدتی در ایتالیا، ژاپن و آمریکا به تدریس و پژوهش پرداخت. لوویت پس از جنگ جهانی دوم به آلمان بازگشت و در دانشگاه هایدلبرگ فلسفه تدریس کرد.
حوزههای فکری
محور اصلی اندیشه لوویت فلسفه تاریخ، نقد مدرنیته، نسبت الهیات و تاریخ، و تبارشناسی اندیشه جدید اروپایی است. او معتقد بود بسیاری از فلسفههای مدرن تاریخ، از ایده پیشرفت گرفته تا تاریخباوری مدرن، ریشههایی الهیاتی و مسیحی دارند؛ یعنی مفاهیم سکولار جدید اغلب صورت دگرگونشده امیدها و الگوهای دینیاند.