تمام زندگیِ راستین، ملاقات است.
زندگی و اندیشه
مارتین بوبر (۱۸۷۸–۱۹۶۵) فیلسوف و متأله یهودی اتریشی-اسرائیلی و از برجسته‌ترین چهره‌های فلسفه دیالوگ در سده بیستم بود. او در کتاب «من و تو» (Ich und Du) میان رابطه «من-تو» و رابطه «من-آن» تمایز نهاد، تمایزی که تأثیری ژرف بر الهیات، اخلاق و فلسفه اگزیستانسیالیستی گذاشت. بوبر همچنین از احیاگران اندیشه حسیدی یهودی و از چهره‌های فعال صهیونیسم فرهنگی بود.
مارتین بوبر در ۸ فوریه ۱۸۷۸ در وین در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. پس از جدایی والدینش در کودکی، نزد پدربزرگش سالومون بوبر، پژوهشگر برجسته ادبیات میدراش و کابالا، در لمبرگ (لووف کنونی) بزرگ شد؛ همین محیط بود که او را از همان کودکی با سنت‌های یهودی و به‌ویژه عرفان حسیدی آشنا کرد. او در دانشگاه‌های وین، لایپزیگ، برلین و زوریخ فلسفه، تاریخ هنر، زبان‌شناسی آلمانی و ادبیات آموخت.
بوبر در دهه نخست سده بیستم به گردآوری و بازنویسی افسانه‌ها و حکایت‌های حسیدی روی آورد و آثاری چون «حکایت‌های ربی نحمان» و «افسانه بعل شم» را منتشر کرد. اما شهرت فلسفی او بیش از همه مرهون کتاب «من و تو» است که در سال ۱۹۲۳ منتشر شد. در این اثر بوبر میان دو نوع بنیادین رابطه تمایز نهاد: رابطه «من-تو» که رابطه‌ای مستقیم، متقابل و سراسر حضور است، و رابطه «من-آن» که در آن دیگری به‌مثابه شیء یا ابزار تجربه و استفاده می‌شود. از نظر او، خدا «تویِ سرمدی» است که در هر رابطه راستین «من-تو» حضور می‌یابد.
بوبر از سال ۱۹۲۳ در دانشگاه فرانکفورت کرسی فلسفه دین یهودی داشت و همراه فرانتس روزنتسوایگ به ترجمه تورات به آلمانی همت گماشت. با به قدرت رسیدن نازی‌ها در ۱۹۳۳ کرسی خود را از دست داد و به آموزش یهودیان بزرگسال در آلمان پرداخت، تا آنکه در ۱۹۳۸ به فلسطین مهاجرت کرد و در دانشگاه عبری اورشلیم به تدریس جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی پرداخت. بوبر از منتقدان ملی‌گرایی افراطی بود و طرفدار همزیستی یهودیان و عرب‌ها در سرزمینی مشترک، دیدگاهی که او را در برابر جریان غالب صهیونیسم سیاسی زمانه‌اش قرار می‌داد. او در ۱۳ ژوئن ۱۹۶۵ در اورشلیم درگذشت.