«آگاهی بیش‌ازحد انسان، سرچشمه رنج و بیگانگی او با جهان است.»
زندگی و اندیشه
پیتر وسل زاپف فیلسوف، نویسنده، طنزنویس، حقوقدان و کوهنورد نروژی بود. او بیشتر به‌خاطر بدبینی فلسفی، نگاه تراژیک به وضعیت انسان و دفاع از نوعی تولدستیزی شناخته می‌شود.
پیتر وسل زاپف (1899-1990) فیلسوف، نویسنده، طنزنویس، حقوقدان و کوهنورد نروژی بود که در حوزه فلسفه بدبینی و اگزیستانسیالیسم فعالیت می‌کرد.
مهم‌ترین ایده زاپف این است که آگاهی انسانی از حد زیستی لازم برای بقا فراتر رفته و همین «آگاهی بیش‌ازحد» انسان را با رنج، اضطراب، پوچی و ناتوانی در سازگاری با جهان روبه‌رو می‌کند.
زاپف در سنت بدبینی فلسفی و در امتداد متفکرانی مانند شوپنهاور قرار می‌گیرد. او انسان را موجودی می‌دانست که به دلیل آگاهی، تخیل، آینده‌اندیشی و میل به معنا، از هماهنگی طبیعی با جهان بیرون افتاده است.
در مقاله مشهور «آخرین مسیحا»، زاپف توضیح می‌دهد که انسان برای تحمل زندگی از چهار سازوکار دفاعی استفاده می‌کند: انزوا، لنگراندازی، حواس‌پرتی و والایش.
کتاب‌شناسی
تألیفات و متن پیاده‌شده‌ی سخنرانی‌ها۱ عنوان
On the Tragic
