رامین جهانبگلو

رامین جهانبگلو، زادهٔ ۷ دی ۱۳۳۵ در تهران، فیلسوف و پژوهشگر ایرانی-کانادایی در حوزهٔ فلسفه سیاسی، مدرنیته، دموکراسی، گفت‌وگوی تمدن‌ها و عدم خشونت است. او تحصیلات فلسفی خود را در فرانسه ادامه داد و دکترای فلسفه‌اش را از دانشگاه سوربن گرفت. در منابع دانشگاهی جدیدتر، او به‌عنوان استاد و معاون دانشکده حقوق دانشگاه جیندال هند و مدیر مرکز مطالعات صلح و عدم خشونت مهاتما گاندی معرفی شده است.

جهانبگلو در ایران نیز سابقهٔ تدریس و پژوهش در مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه و مراکز مطالعاتی داشته و مدتی هم در دانشگاه تورنتو تدریس کرده است؛ دانشگاه تورنتو از حضور او در گروه علوم سیاسی در سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ و سپس فعالیت‌های او در مطالعات دموکراسی و گفت‌وگو یاد کرده است.

او در سال ۱۳۸۵ چند ماه بازداشت شد؛ این رخداد در زندگی عمومی او برجسته شد، اما جایگاه فکری‌اش بیش از همه با بحث‌های فلسفه سیاسی، مدارا، جامعه مدنی و عدم خشونت شناخته می‌شود. جهانبگلو برای فعالیت‌هایش در زمینهٔ گفت‌وگوی میان‌فرهنگی و ترویج عدم خشونت، جایزه صلح انجمن سازمان ملل در اسپانیا را نیز دریافت کرده است.

محور اصلی کار جهانبگلو، نسبت میان مدرنیته، دموکراسی، فرهنگ و خشونت است. او از نخستین متفکران ایرانی بود که گفت‌وگو با فیلسوفان و روشنفکران جهان را به صورت پروژه‌ای فکری دنبال کرد؛ گفت‌وگوهایی با چهره‌هایی مانند آیزایا برلین، جورج استاینر، داریوش شایگان، سیدحسین نصر و اشیش ناندی.

در آثار متأخرش، اندیشهٔ عدم خشونت جایگاه پررنگ‌تری دارد. جهانبگلو با الهام از گاندی، تاگور، مارتین لوتر کینگ و سنت‌های اخلاقی شرق و غرب، عدم خشونت را صرفاً یک روش سیاسی نمی‌داند، بلکه آن را نوعی شیوهٔ زیستن، تربیت اخلاقی و مسئولیت مدنی تلقی می‌کند. ناشر بلومزبری نیز در معرفی آثار او، کتاب‌هایی در حوزهٔ عدم خشونت، شفقت، گاندی و فلسفهٔ صلح را در کارنامهٔ او برجسته کرده است.