زندگی من حدی دارد، اما دانش حدی ندارد؛ پس با آنچه حد دارد در پی آنچه حد ندارد رفتن، خطرناک است.
زندگی و اندیشه
ژوانگزی (حدود ۳۶۹-۲۸۶ پیش از میلاد) فیلسوف چینی و یکی از بنیان‌گذاران اصلی اندیشه تائوئیستی است که کتاب منسوب به او، ژوانگزی، در کنار دائو ده جینگ لائوتسه از متون بنیادین این مکتب به شمار می‌رود. او با زبانی داستانی، طنزآمیز و پارادوکسیکال به نسبیت دانش انسانی، آزادی از قید تعریف‌های اجتماعی، و هماهنگی خودانگیخته با دائو پرداخت.
ژوانگزی، با نام کامل ژوانگ ژو، در حدود سال ۳۶۹ پیش از میلاد در ایالت مِنگ از سرزمین سونگ چین باستان زاده شد و در دوره «دولت‌های متخاصم»، دورانی آشفته و پرکشمکش از تاریخ چین، می‌زیست. جز چند حکایت پراکنده -از جمله امتناع او از پذیرفتن منصبی سیاسی مهم به‌منظور حفظ آزادی فردی- اطلاعات مستند اندکی از زندگی وی در دست است.
اثر اصلی منسوب به او، کتاب ژوانگزی، مجموعه‌ای از حکایات، تمثیل‌ها و مکالمات فلسفی است که تنها بخشی از آن، به‌ویژه «فصول درونی» (Inner Chapters)، را پژوهشگران به خود او نسبت می‌دهند و باقی متن را نوشته پیروان و مکاتب وابسته می‌دانند. این اثر در کنار دائو ده جینگ منسوب به لائوتسه، از دو منبع بنیادین تائوئیسم فلسفی است.
اندیشه ژوانگزی بر نسبیت دیدگاه‌های انسانی، بی‌اعتباری داوری‌های قطعی درباره درست و نادرست، و رهایی از تنگناهای زبان و منطق متعارف استوار است؛ حکایت مشهور «رؤیای پروانه» -که در آن ژوانگزی پس از دیدن خواب پروانه‌شدن، در نمی‌یابد که آیا انسانی است که خواب پروانه دیده یا پروانه‌ای که اکنون خواب انسان‌بودن می‌بیند- نمونه‌ای درخشان از این رویکرد است. او آزادی حقیقی را در همراهی خودانگیخته با دائو (راه/جریان طبیعی هستی) و رهایی از تکلف و تصنع اجتماعی می‌جست، رویکردی که آن را در برابر نظم‌گرایی اخلاقی کنفوسیوسی قرار می‌داد.
ژوانگزی در سنت فکری چین و همچنین در فلسفه و ادبیات جهان تأثیری پایدار برجای گذاشته و از او به‌عنوان یکی از ژرف‌ترین و شاعرانه‌ترین چهره‌های فلسفه باستان یاد می‌شود.