اندیشهفلسفهخردگفتگوحکمتمعناپرسشفرهنگ
این سخنرانی به روایت عبدالکریم سروش از سه نوع دینداری و روزهداری در اندیشه غزالی میپردازد. بحث، روزه را از سطح عمل ظاهری فراتر میبرد و آن را در پیوند با مراتب ایمان، اخلاق و سلوک دینی بررسی میکند.
در این سخنرانی، عبدالکریم سروش با تکیه بر نگاه غزالی به مسئله دینداری و روزهداری میپردازد. محور بحث، تمایز میان صورتهای مختلف دینداری است؛ از دینداری ظاهری و آیینی تا دینداری اخلاقی، باطنی و آگاهانه.
غزالی در سنت اسلامی، روزه را فقط امساک از خوردن و آشامیدن نمیداند، بلکه آن را راهی برای تربیت نفس، مراقبت از اخلاق و پالایش درونی انسان میفهمد. در این چارچوب، روزهداری نیز مراتبی دارد و ارزش آن به کیفیت حضور قلب، نیت، مراقبت و نسبت انسان با خدا و دیگران وابسته است.
اهمیت این سخنرانی در آن است که مفهوم روزه را از سطح فقهی صرف فراتر میبرد و آن را به پرسشی درباره کیفیت دینداری تبدیل میکند: دینداری ما تا چه اندازه به اخلاق، خودآگاهی، شفقت و تحول درونی راه میبرد؟




