فرافکنی خسروپناه به جای پاسخ‌گویی؛ ترفندی منسوخ

ازدواج فلسفه تحلیلی + سیاست = هتاکی به اخلاق، خودنمایی، بمنظور کسب شهرت و جایگاه برای خود

ریاضیاتی نگاه کنیم یا هستند یا نیستند. اگر شق اول درست باشد که موضع شما بر خطا خواهد بود. و اگر شق دوم، خدمتتان عرض کنم که اشکالی ندارد چون با چند تا فریب و پیچیدگی در گفتار و با جلب نظر افراد متظاهر پر ادعا با کمی کپی برداری از آراء این یا آن فیلسوف تحلیلی مشکل حل می شود. مگر ما از فلاسفه تحلیلی بجز شروع بحث از مسأله این یا آن فرد سراغ داریم؟ مگر بغیر از ارائه سیلی از جزییات برای فریب دانشجوی جویای نام و چند فن روانشاختی و جامعه شناختی دیگر چه عقلانیتی، چه آزاد اندیشی از ایشان سراغ داریم. تخبختر، تفرعن، خودبرتر بینی بی پایه و اساس تصویر اجتماعی بسیاری از فلاسفه تحلیلی است.

وای تر!! به حال افرادی که برای کسب شهرت مواضع چند فیلسوف را با عدم صداقت به خورد جامعه می دهند وبرای ارضاء خوخواهی به ساحت عقلانیت و اندیشه ضربه میزندد. سرشت تقلیدی و ضد عقلانی فعالیت این جوانان و پیران از خود راضی و متوهم برای دانشجو، استاد، و جامعه روشن خواهد شد. همینطور که فلاسفه تاریخ مصرف گذشته که دیگر تکاپوی گذشته را هم برای جلب توجه نمی تونند بزنند دیگر حرفی برای گفتن ندارند.

واقعا باید گریست به حال جامعه ایی که همه ادعا علامه بودن را یدک می کشند.

علامه شعرانی -علامه طباطبایی -علامه جعفری -علامه حسن زاده آملی -علامه مطهری-علامه جوادی آملی دوست عزیز این بزرگواران علامه مسلمان ما هستند . دروس و کتب و رسالات این عزیزان را بخوانید. اوریجینال بخوانید نه کپی !!

ضمن عرض ادب، اگر امکان دارد، این عبارت "لاابالی گری فکری" را کمی باز کنید. این که لاابالی دقیقا یعنی چه و بعد این که آیا فکر نباید لاابالی باشد؟ چرا؟ و آیا اصلا برای فکر، خط قرمز معنایی دارد؟ چرا؟ بر این سائل منت می گذارید اگر فرصت داشته باشید و کمی موضوع را باز کنید. والسلام علیکم

ربط نظری که ارائه می شود به موضوع مهم است. ظاهرا شما بیشتر قصد تایید نظریه های آقای دکتر سروش را دارید. بدیع بودن این بیان ها و یا تقلیدی بودن آن ها ( از شلایرماخر) مطلبی قابل مطالعه است. اما متاسفانه جامعه فلسفی حیات خود را تنها در مخالفت می بیند. اهمیتی ندارد مطلبی صادق یا کاذب باشد اگر از طرف افراد خاصی طرح شده باشد و یا سبقه دینی داشته باشد مسابقه ای برای مخالفت و نقد در می گیرد

نگفته لزوما اینطوره. گفته "چه بسا" این نسبت رو بین علوم تجربی و فلسفه و دین بهتر درک کنه. به نظر طبیعیه چون اطلاعات بیشتری از علم تجربی داره.

طوری از پوزیتویسم بد میگید که انگار پوزیتیو بودن یک ننگ بزرگ هست پوزیتویسم صد مرتبه شرف داره به داعشی بودن به بنیادگرایی اعضای حلقه وین جزو آزاد اندیش ترین متفکران تاریخ بودنند طوری که کتاب منطق اکتشاف علمی پوپر که منتقد سرسخت پوزیتویسم بوده توسط انتشارات حلقه وین منتشر شد به گونه تا هنگام تر جمه این کتاب به انگلیسی عده ای فکر می کردند پوپر می گفت گزاره های دینی و تجربه ناپذیر با این که معنادار هستند اما شامل علم نیستنند علم آن چیزی هست که بتوان آن را با آزمایش ابتال و یا تایید کرد می بینید که میان نظر پوپر و حلقه وین درباره معیار علمم چندان تفاوتی نیست «مایکل فریدمن(2) در دهه ی 80 و ابتدای دهه ی 90 میلادی مجموعه مقالاتی را به چاپ رساند که هدفشان عموما این بود که نشان دهند تعبیر استاندارد درباره ی آموزه های حلقه ی وین و آرای پوزیتیویست های منطقی بسیار مغشوش، مغلوط، نادقیق و دور از واقعیت است. در باب علل به وجود آمدن چنین تصویری، البته، جز فریدمن، متخصصین تاریخ فلسفه مقالات و کتاب هایی به چاپ رسانده اند؛ (مثلاً Giere & Richardson 1998)؛ اما فریدمن در این مجموعه مقالات دو هدف جدی دیگر را هم (سوای ریشه یابی این مسئله) دنبال می کند: اول این که چرا پوزیتیویسم منطقی به یک بازنگری جدی نیاز دارد و دوم این که چه چیز از این بازنگری نصیب پژوهشگران حوزه ی فلسفه ی تحلیلی می شود. این مجموعه مقالات اساس کتاب فریدمن به نام بازنگری در پوزیتیویسم منطقی(3) را تشکیل می دهند که به سال 1999 انتشارات کمبریج آن را چاپ نموده است. . برداشت های ناصحیح فریدمن در مقدمه ی کتاب سعی می کند رایج ترین برداشت های ناصحیح از پوزیتیویسم منطقی و نسبت های ناروا به آن را معرفی، بررسی و نقد کند. از نظر وی شایع ترین برداشت غلط از پوزیتیویسم منطقی این است که این مکتب به عنوان یک مکتب بنیان گرا معرفی می شود. می گویند پوزیتیویست ها در جست وجوی به دست دادن یک «نقطه اتکای ارشمیدسی» برای توجیه معرفت علمی (چه تجربی و چه صوری) بوده اند. به نظر می آید که این بنیانِ موجه را منطق صوری، به شکلی که فرگه(13) صورت بندی کرده است، برای ریاضیات، و تحویلِ پدیدارگرایانه به داده های حسیِ بلاواسطه، برای علوم تجربی، فراهم می سازد. طبیعی هم هست که با شکست این پروژه های تحویل گرا، پوزیتیویسم منطقی را باید یک برنامه ی شکست خورده به حساب آورد. مطابق این نگرش، فلسفه ی پوزیتیویستی در جست وجوی به دست دادن این بنیان موجه برای علوم است. حال آن که با مراجعه به آرای ابتدایی اعضای حلقه ی وین مشخص می شود که برای آنها فلسفه ی تجربه گرا، نه تنها بنیان مستحکمی برای علوم فراهم نمی کند، بلکه هدف پوزیتیویست های منطقی از فلسفه ای که ارائه می دهند، در واقع، طرد این «لاف زنی ها» است. این فلسفه است که باید خود را با انقلابات علمی هماهنگ کند و اصول خود را در پی تغییر اصول علوم تغییر دهد. از نظر شلیک ارزش فلسفه ی نقادانه ی کانت در این است که «محصول آموزه ی نیوتن درباره ی طبیعت است.» (ص3) نه این که در پی به دست دادن شرایط تحقق تفکر معقول بوده است. به همین دلیل امروز که انقلابات علمی در فیزیک رخ داده و فیزیک نیوتنی جایش را به نسبیت داده است، فلسفه نیز متناظر با آن باید دچار دگرگونی های اساسی شود. شلیک سپس ادعا می کند که پوزیتیویسم ماخ(14) و نو کانت گرایی کاسیرر هر دو از هضم نتایج نظریه ی نسبیت عاجزند و به این دلیل باید کنار گذاشته شوند. «این اصول علوم دقیقه هستند که ابتدائا، یا حتی انحصارا اهمیت فلسفی اساسی دارند» (همان جا) و هر تغییری در آنها جهان بینی ما را تغییر می دهد. به این ترتیب (نسبت به علوم دقیقه) فلسفه به هیچ عنوان نقش یک بنیان موجه را ایفا نمی کند؛ بلکه برعکس این علوم اند که بنیان فلسفه محسوب می شوند؛ و وظیفه ی فیلسوف این است که همواره یک چشمش به دنبال تغییرات (و پیشرفت های) علمی باشد و به این ترتیب نظریات فلسفی خود را با آنها هماهنگ کند. از طرف دیگر انگیزه ی اصلی مکاتب بنیان گرا پاسخ دادن به شک گرایی (افراطی) است. این مکاتب سعی می کنند یک بنیان موجه` و قطعی` برای معرفت به دست دهند که بتوانند در برابر خرده گیری های شکاکان مقاومت کند. گرچه چنین انگیزه ای در برخی نوشته های فلاسفه ی تحلیلی (مثلاً مور(15))، پیش از پوزیتیویست های منطقی دیده می شود، اما پوزیتیویست های منطقی در نوشته هایشان «در هیچ نقطه ای خود را درگیر واژگان سنتی قطعیت`، شک`، توجیه` و نظایر این ها نمی کنند» (ص4)؛ مثلاً در کتاب Aufbau که در بخش یازده این مقاله دقیق تر به آن می پردازیم کارنپ برای انتخاب عناصر اولیه ی دستگاهِ ساختی اش از یافته های تجربیِ نظریه ی روان شناسی گشتالت استفاده می کند، بی آن که دغدغه ی قطعی و یقینی بودن آنها را داشته باشد؛ علاوه بر این، هدف پروژه ی کارنپ در آن کتاب این نیست که توجیه کند چرا معرفتی که بر پایه ی داده های حسی و به کمک ابزار منطقی به دست آمده قابل اطمینان است؛ «بلکه هدفش این است که با استفاده از پیشرفت های نوین در علوم منطقی (در این مورد، نظریه ی انواع راسل در اصول ریاضیات) به همراه پیشرفت های علوم تجربی (به طور خاص نظریه ی گشتالت)، یک جایگزین برای معرفت شناسی سنتی تهیه کند که به لحاظ علمی ارزشمند باشد» (ص5). از طرف دیگر عموما پوزیتیویسم منطقی را ادامه ی جنبش تجربه گرایی سنتی می دانند که با آموزه های فلاسفه ی تجربه گرای انگلیسی نظیر لاک(16) و هیوم(17) شروع شد و به پوزیتیویسم ماخ و اتمیسم منطقی راسل انجامید. به نظر می رسد نکته ی مشترک برای فلاسفه ای که در این گستره قرار می گیرند، این است که داده های حسیِ بلاواسطه، واحدهای سازنده ی معرفت محسوب می شوند. اما نکته ای که فریدمن بر آن انگشت می گذارد این است که «ملاحظات اصلی فلسفی پوزیتیویست ها اصلاً در ادامه ی سنت فلسفی تجربه گرا به وجود نیامده است» (ص6)، بلکه همان طور که اشاره شد، انگیزه ی اصلی آنها در به دست دادن مکتب فلسفی شان کارهای بنیادی ریمان،(18) لی و هیلبرت در هندسه از یک سو و کارهای اینشتین در فیزیک از سوی دیگر است. به این ترتیب مهم ترین انگیزه ی فلسفیِ آنها را باید در مفهوم شهودیِ کانت از فضا و زمان جست وجو کرد (که با انقلابات علمی یاد شده دچار تغییرات بنیادی شد)، تا تلاش های فلاسفه ی تجربه گرا. در این جا باید توجه کرد که طرد مفهوم تألیفی پیشینی توسط پوزیتیویست ها با انگیزه های تجربه گرایانه صورت نمی گیرد؛ یعنی در ابتدای شکل گیری حلقه ی وین احکام تألیفی پیشینی به این دلیل که از لحاظ تجربی آزمون پذیر نیستند حذف نمی شوند، بلکه به این دلیل کنار گذاشته می شوند که پوزیتیویست ها بر این باورند که هندسه و فیزیک نوین نشان می دهد آنچه به حکم این احکام ضروری و جهان شمول خوانده می شوند، حتی در بعضی موارد درست هم نیستند، چه رسد به آن که ضروری باشند. طبیعی است که با طرد احکام تألیفی پیشینی به این ترتیب آنچه باقی می ماند به مکاتب تجربه گرا شبیه تر است؛ چرا که یا احکام تألیفی داریم که به خاطر وضعیت جهان خارج و تجربه درست اند و یا احکام تحلیلی که به خاطر قراردادهای زبانی درست اند. این موضوع این شبهه را همواره برانگیخته است که اعضای حلقه ی وین در ادعای طرد عناصر پیشینی از تجربه گرایان ملهم بوده و این احکام را به دلیل آزمون ناپذیر بودن کنار گذاشته اند. «.1 1بازنگری در پوزیتیویسم منطقی نویسنده: مهدی نسرین(1)

آقای عبداللهی در نقدی حداقل مقداری علمی پاسخ به اشکالات علمی منتقدان پرداخته اند . اقای خسروپناه آنوقت نمیتوانستن حداقل همان طور و نه با انگ‌ های مختلف سیاسی و علمی پاسخ دهند به اشکالات علمی دهند .