الرغبة في أن نُرى . . .

خیلی ممنون. نوشته ی "من" هیچ، "من" نگاه/ انسان در اسارت "نگاه" از آقای زمانیان هم نوشته‌ی جامع و کاملی بود که ارزش وقت گذاشتن رو داره: http://www.khabaronline.ir/detail/238527/weblog/zamanian

ای بیخبر بکوش که‌ صاحب خبر شوی: هر نفس نو می‌شود دنیا و ما بی‌خبر از نو شدن اندر بقا جان نباشد جز خبر در آزمون هر که را افزون خبر جانش فزون‌ اولا عکاسی سلفی گرایانه همانند دفترچه خاطرات و سفرنامه ها ارزشمند بوده و حتی میتواند جنبه هنری و خبری و بالطبع تاریخی هم داشته باشد. و گاها بهتر از رسانه های رسمی، زوایای پدیده ای را روشنگری میکنند. مثلا در گذشته‌ها، سفرنامه ها می‌نوشتند اما در زمان معاصر به لطف تکنولوژی، به ثانیه ای میتوان از حوادث و اخبار مطلع گشت. حتی بیشتر از آثار اجتماعی، گاها فواید تخصصی بیشتری هم دارد. مثلا در شناخت حالات روانشناختی که‌ حکم تاریخچه فردی دا رد و کم نبوده آثار جذاب ادبی و رمانی و سینمایی ... که‌ پرونده ای قضایی و جنایی بلاخره به کمک دفترچه خاطرات کودکی حل و فصل گشته. یا همانند دوربین های امنیتی مداربسته در موارد تصادفات و جرایم رانندگی و زورگیری خیابانی و سرقت و تجاوز و .... به کمک امنیت عمومی درآمده. پس در کل، بودن سلفی بهتر از نبودنش ست. دوما شاید اصلا خود آن جوانان سلفی بگیر هم بفکرشان نمی‌رسید که دقایقی دیگر کل ساختمان فرو بریزد، لذا بازیگوشانه و فارغ از رکود و یکنواختی روزانه صرفا بدنبال حوادث عجیب و غیرمنتظره هستند تا در این فضای سنگین امنیتی و شهر گرانی ها، لحظاتی از افسردگی درونی دور شوند که‌ بقول آندره ژید: افسردگی چیزی نیست جز شور و شوقی مرده. میل به دیده شدن هم فی نفسه از رشد طبیعی حکایت میکند. مشکل از عقده هایی ست که بزور رسانه ای، میکروفن در حلقوم چپانده سخنرانی میکنند. سوما مگر تیراندازی ضدهوایی ها در روز روشن آنهم وسط شهر و یا فروریختن برجی معروف، چیز کمی ست که‌ بتوان بیخیالش شد؟! مخصوصا که‌ در اخبارهای بعدی متوجه میشویم که‌ تعمدی سیستماتیک نیز در پشت پرده بوده. در سایر کشورها به کودکان یاد میدهند تا در جشن هالووین به توحش بخندند تا ترسشان فرو بریزد. شاید کودکان نسل آتی ما هم بایستی خودشان را آماده حوادث دشوارتری بکنند. بقول راسل شاید عمده وظیفه فلسفه آنست که‌ نگذارد مردم از ترس و وحشت، فلج شوند مخصوصا در جهانی که حکامش سلامت روحی روانی ندارند. گوشم براه تا که خبر میدهد زدوست صاحب خبر بیامد و من بیخبر شدم از پای تا بسر سمع و بصر شدم