اکبر جباری

اکبر جباری، زاده‌ی ۱۳۵۲ در زنجان، پژوهشگر ایرانی در حوزه‌ی فلسفه، ادبیات، عرفان و روان‌شناسی است. او تحصیلات خود را در فلسفه و روان‌شناسی پی گرفت و از دانش‌آموختگان دانشگاه میسور هند به شمار می‌آید. جباری در فضای فکری ایران بیشتر با نوشته‌ها و درس‌گفتارهایش درباره‌ی پدیدارشناسی، فلسفه‌ی هایدگر، عرفان، ادبیات فارسی و روان‌درمانی وجودی شناخته می‌شود.

بخش مهمی از کار فکری او به نسبت میان فلسفه و زندگی روزمره مربوط است؛ یعنی فلسفه را نه فقط به‌عنوان دانشی نظری، بلکه به‌عنوان شیوه‌ای برای فهم تجربه‌ی انسانی، فرهنگ، زبان، جنسیت، دین، شعر و روان انسان دنبال می‌کند. او از علاقه‌مندان و مفسران فلسفه‌ی هایدگر است و در آثاری مانند «پرسش از وجود»، «دازاین‌کاوی یا تحلیل دازاین» و «درآمدی بر جان‌شناسی اگزیستانسیال مارتین هایدگر» کوشیده مفاهیم هایدگری را به حوزه‌های وجود انسانی، روان‌درمانی و فهم فرهنگی پیوند بزند.

جباری در نوشته‌های خود از رویکرد پدیدارشناسانه بهره می‌گیرد؛ یعنی به جای آغاز کردن از داوری‌های آماده، می‌کوشد پدیده‌ها را در افق تجربه‌ی زیسته، زبان، تاریخ و فرهنگ بررسی کند. همین روش در نوشته‌های او درباره‌ی فرهنگ، جنسیت، دین و شعر نیز دیده می‌شود. او بی‌حجابی، مناسبات جنسی، معماری، رسانه، زبان و رفتار اجتماعی را صرفاً به‌عنوان مسائل اخلاقی یا حقوقی ساده نمی‌بیند، بلکه آن‌ها را نشانه‌هایی از یک زیست‌جهان پیچیده‌تر تلقی می‌کند.

از دیگر زمینه‌های فکری جباری، توجه به ادبیات فارسی و عرفان ایرانی است. او درباره‌ی فردوسی، نظامی، مولوی، حافظ، بیدل و سید عباس معارف نوشته و در آثارش کوشیده است پیوند میان شعر، حکمت، زبان و تجربه‌ی وجودی انسان را برجسته کند. جباری همچنین در مدرسه‌ی علوم انسانی جیوگی درس‌گفتارهایی درباره‌ی هایدگر، دازاین‌کاوی و مباحث فلسفی ارائه کرده است؛ معرفی جیوگی نیز او را پژوهشگری در حوزه‌های فلسفه، ادبیات و عرفان معرفی می‌کند و کتاب‌هایی چون «دازاین‌کاوی»، «زبان، گفت‌وگو، حقیقت» و ترجمه‌ی «سمینارهای سولیکون» را در کارنامه‌ی او آورده است.