آلبرت شوایتزر

آلبرت شوایتزر (Albert Schweitzer) در آلزاس، منطقه‌ای میان فرانسه و آلمان، به دنیا آمد. او در زمینه‌های الهیات، فلسفه و موسیقی، به‌ویژه نوازندگی ارگ و پژوهش درباره آثار باخ، به شهرت رسید؛ اما در ۳۰ سالگی مسیر زندگی خود را تغییر داد و پزشکی خواند تا باقی عمرش را وقف خدمت به انسان‌های محروم کند.

شوایتزر در سال ۱۹۱۳ بیمارستانی در لامبارنه در گابن کنونی تأسیس کرد و بیشتر سال‌های عمرش را به درمان بیماران فقیر گذراند. هسته مرکزی فلسفه اخلاقی او مفهوم «احترام به زندگی» است؛ اصلی که بر ارزش همه موجودات زنده و وظیفه انسان در احترام و حفظ حیات تأکید می‌کند.

از آثار مهم او می‌توان به «فلسفه تمدن» و «جستجوی عیسای تاریخی» اشاره کرد. شوایتزر با پیوند دادن اندیشه فلسفی و عمل اخلاقی زیسته، جایگاهی مهم در تاریخ اخلاق معاصر و انسان‌دوستی یافت و در سال ۱۹۵۲ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد.