برنارد ویلیامز

برنارد آرتور اوون ویلیامز در ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۹ در وست‌کلیف‌آن‌سی در اسکس انگلستان به دنیا آمد. او در کالج بالیول آکسفورد تحصیل کرد و سپس در آکسفورد و لندن تدریس کرد. از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹ در کمبریج استاد کرسی نایتبریج فلسفه‌ی اخلاق بود و پس از آن تا ۱۹۸۷ ریاست کینگز کالج را بر عهده داشت. بعدها در دانشگاه برکلی و دوباره در آکسفورد، در کرسی وایت فلسفه‌ی اخلاق، تدریس کرد. ریاست کمیته‌ای را هم بر عهده داشت که در پایان دهه‌ی ۱۹۷۰ درباره‌ی سانسور فیلم و آثار مستهجن گزارش داد و به «گزارش ویلیامز» شهرت یافت. او در سال ۱۹۹۹ لقب شوالیه گرفت و در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۳ در رم درگذشت.

از آثار مهم او می‌توان به «اخلاق» (۱۹۷۲)، «سودگرایی: له و علیه» (۱۹۷۳، با جی. جی. سی. اسمارت)، «مسائل خود» (۱۹۷۳)، «دکارت: پروژه‌ی پژوهشِ ناب» (۱۹۷۸)، «بخت اخلاقی» (۱۹۸۱)، «اخلاق و محدودیت‌های فلسفه» (۱۹۸۵)، «شرم و ضرورت» (۱۹۹۳)، «معنا بخشیدن به انسانیت» (۱۹۹۵) و «حقیقت و راستگویی» (۲۰۰۲) اشاره کرد. مجموعه‌های «در آغاز کردار بود» (۲۰۰۵) و «حس گذشته» (۲۰۰۶) پس از مرگ او منتشر شدند.

ویلیامز در برابر آنچه «نظام اخلاقیت» می‌نامید ایستاد؛ یعنی اخلاقی که می‌کوشد همه‌ی ارزش‌های انسانی را در قالب تکلیف و اصلی کلی و بی‌طرفانه فرو بکاهد، خواه این اصل سودگرایانه باشد و خواه کانتی. به باور او چنین نگاهی به «یکپارچگی» شخص، یعنی پایبندی او به پروژه‌ها و دلبستگی‌های بنیادینش، بی‌توجه است. در مقاله‌ی «بخت اخلاقی» نشان داد که داوری اخلاقی درباره‌ی انسان‌ها ناگزیر به عواملی بستگی دارد که در کنترل آنان نیست. او همچنین دلایل کنش را به «مجموعه‌ی انگیزشی» خودِ کنشگر پیوند زد (دلایل درونی) و بر نقش مفاهیم اخلاقیِ «غلیظ» مانند شجاعت و بی‌رحمی تأکید کرد.

او برای بازاندیشی در اخلاق به یونانیان بازگشت و در «شرم و ضرورت» نشان داد که اخلاق یونانی، با مفاهیمی چون شرم، سرنوشت و مسئولیت، از برخی تصورات مدرن غنی‌تر است. در «حقیقت و راستگویی» دو فضیلت «دقت» و «صداقت» را بنیاد ارزش حقیقت دانست و برای دفاع از آن از روشی تبارشناختی، با الهام از نیچه، بهره گرفت. تاریخ‌مندی ارزش‌ها و فروتنی در برابر پیچیدگی زندگی اخلاقی از مضمون‌های پایدار آثار اوست.