دیوید اسمیل

دیوید اسمیل (۱۹۳۸–۲۰۱۴) روان‌شناس بالینی بریتانیایی بود که سال‌ها در نظام خدمات درمانی بریتانیا کار کرد و در شهر ناتینگهام در حوزه‌ی روان‌شناسی بالینی فعالیت داشت. تجربه‌ی حرفه‌ای‌اش با مراجعانی که از اضطراب، افسردگی و ناکامی رنج می‌بردند او را به این پرسش کشاند که آیا رنج روانی را می‌توان صرفاً مسئله‌ای فردی و درمان‌شدنی در اتاق مشاوره دانست.

او در آثاری مانند «توهم و واقعیت: معنای اضطراب» (۱۹۸۴)، «مراقبت: جایگزینی برای درمان» (۱۹۸۷)، «خاستگاه‌های ناخوشی» (۱۹۹۳) و «چگونه بدون روان‌درمانی زنده بمانیم» (۱۹۹۶) نشان داد که رنج روانی بیش از هر چیز از فشارهای بیرونی برمی‌خیزد، از جمله فقر، نابرابری، بی‌قدرتی، تحقیر و ناامنی شغلی و خانوادگی. به باور او روان‌درمانی رایج با تمرکز بر «درون» فرد، این ریشه‌های اجتماعی را نادیده می‌گیرد و گاه مراجع را مسئول رنجی می‌کند که خود او پدید نیاورده است.

اسمیل در کتاب «قدرت، منفعت و روان‌شناسی» (۲۰۰۵) دیدگاه خود را به‌صورت چارچوبی نظری با عنوان فهم مادی‌گرای اجتماعی از رنج روانی صورت‌بندی کرد. او در آن از سنت‌های فکری‌ای مانند مارکس و فوکو بهره گرفت و کوشید نشان دهد قدرت و منافع اجتماعی چگونه تجربه‌ی روانی افراد را شکل می‌دهند.

با این همه، اسمیل درمان را یکسره بی‌ارزش نمی‌دانست. او بر اهمیت همدلی، مراقبت و نگاه واقع‌بینانه به مراجع تأکید می‌کرد و می‌گفت کمک واقعی باید با شناخت شرایط زندگی او همراه باشد. آثار او در روان‌شناسی انتقادی و در نقد پزشکی‌سازی رنج اهمیت دارد.