الیزابت کولبرت

الیزابت کولبرت در ۶ ژوئیه ۱۹۶۱ به دنیا آمد؛ دوران کودکی خود را در بخش برانکس نیویورک گذراند و سپس خانواده‌اش به لارچمونت نقل مکان کردند. او پس از پایان دبیرستان، چهار سال در دانشگاه ییل به تحصیل ادبیات پرداخت و در سال ۱۹۸۳ بورس تحصیلی فولبرایت را برای مطالعه در دانشگاه هامبورگ آلمان دریافت کرد. کولبرت فعالیت روزنامه‌نگاری خود را در همین دوران، به‌عنوان خبرنگار آزاد روزنامه نیویورک‌تایمز در آلمان، آغاز کرد.

او از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۹ در نیویورک‌تایمز مشغول به کار بود؛ در این دوره در بخش‌های گوناگون از جمله دفتر آلبانی و پوشش انتخابات ریاست‌جمهوری فعالیت کرد. از سال ۱۹۹۹ به‌عنوان نویسنده ثابت مجله نیویورکر مشغول شد و به‌ویژه پس از خروج دولت جورج دبلیو بوش از پروتکل کیوتو در سال ۲۰۰۱، تمرکز اصلی نوشته‌هایش را به موضوع تغییرات اقلیمی و محیط‌زیست معطوف کرد.

مهم‌ترین آثار او عبارت‌اند از «یادداشت‌های میدانی از یک فاجعه» (۲۰۰۶) که بر اساس مجموعه گزارش‌هایش درباره گرمایش زمین نوشته شد، «انقراض ششم: یک تاریخ غیرطبیعی» (۲۰۱۴) که در آن با پیوند دادن تاریخ طبیعی، دیرینه‌شناسی و گزارش‌های میدانی نشان می‌دهد چگونه فعالیت انسان به آغاز ششمین رخداد انقراض دسته‌جمعی گونه‌های زیستی در تاریخ زمین انجامیده است، و «زیر آسمانی سپید» (۲۰۲۱) که به راه‌حل‌های فناورانه بحران‌های زیست‌محیطی می‌پردازد. «انقراض ششم» جایزه پولیتزر بخش ناداستان عمومی را در سال ۲۰۱۵ برای او به ارمغان آورد.

اندیشه محوری کولبرت این است که انسان، برخلاف تصور رایج جدایی از طبیعت، اکنون به نیرویی زمین‌شناختی بدل شده که مسیر تکامل آینده حیات بر کره زمین را تعیین می‌کند؛ فرایندی که او آن را با مفهوم «انسان‌عصر» (آنتروپوسن) پیوند می‌زند. او همچنین عضو هیئت علم و امنیت بولتن دانشمندان اتمی بوده و آثارش بارها در مجموعه‌های برگزیده نوشتار علمی و طبیعت آمریکا منتشر شده است.