ارنست مایر

ارنست والتر مایر در ۵ ژوئیه ۱۹۰۴ در کمپتن آلمان زاده شد. او که در جوانی علاقه‌ای عمیق به پرنده‌شناسی داشت، تحصیلات دکتری خود را در دانشگاه برلین به پایان رساند و در دهه ۱۹۲۰ به عنوان پژوهشگر میدانی به گینه نو و جزایر سلیمان سفر کرد تا گونه‌های پرندگان منطقه را مطالعه کند. این تجربه میدانی بعدها پایه بسیاری از استدلال‌های او درباره گونه‌زایی جغرافیایی شد. در سال ۱۹۳۱ به ایالات متحده مهاجرت کرد و به موزه تاریخ طبیعی آمریکا در نیویورک پیوست و سرانجام از سال ۱۹۵۳ تا پایان عمر حرفه‌ای‌اش در موزه جانورشناسی تطبیقی دانشگاه هاروارد فعالیت کرد.

مایر یکی از چهره‌های محوری در شکل‌گیری «ترکیب تکاملی نو» بود؛ جنبشی فکری در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ که نظریه انتخاب طبیعی داروین را با یافته‌های ژنتیک مندلی و زیست‌شناسی جمعیت درآمیخت. کتاب او با عنوان «سامانتیک‌ها و خاستگاه گونه‌ها» (Systematics and the Origin of Species, 1942) یکی از متون بنیادین این جنبش به شمار می‌رود. در این اثر او مفهوم «گونه‌زایی آلوپاتریک» (جدایی جغرافیایی جمعیت‌ها به عنوان موتور اصلی پیدایش گونه‌های تازه) را به تفصیل صورت‌بندی کرد.

از دیگر سهم‌های مهم او، طرح و دفاع از «مفهوم زیستی گونه» بود که گونه را نه بر اساس شباهت ظاهری، بلکه بر پایه امکان یا عدم امکان آمیزش و تولید نسل بارور میان جمعیت‌ها تعریف می‌کند؛ تعریفی که تا امروز در زیست‌شناسی تکاملی پرکاربرد باقی مانده است. مایر همچنین در حوزه فلسفه زیست‌شناسی نیز فعال بود و در آثار متأخر خود مانند «رشد اندیشه زیستی» (The Growth of Biological Thought, 1982) به بازخوانی تاریخی و فلسفی مفاهیم بنیادین زیست‌شناسی، از جمله تمایز میان تبیین‌های علّی-نزدیک و علّی-غایی (proximate و ultimate causation)، پرداخت.

مایر در طول دهه‌ها با زیست‌شناسان و فیلسوفان علم متعددی وارد گفت‌وگو و مناظره علمی شد، از جمله در نقد ادعای فیلسوف کارل پوپر مبنی بر غیرقابل‌ابطال بودن نظریه انتخاب طبیعی، و نیز در مخالفت با رویکردهای شدیداً ژن‌محور بعدی در زیست‌شناسی تکاملی. او تا پایان عمر پرکار باقی ماند و در ۳ فوریه ۲۰۰۵، در سن صد سالگی، در بردفورد ایالت ماساچوست درگذشت.