غلامحسین یوسفی

غلامحسین یوسفی در ۲ بهمن ۱۳۰۶ در مشهد زاده شد و اصالت خانوادگی او به خوسف در ناحیه بیرجند می‌رسید. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مشهد گذراند و سپس برای ادامه تحصیل در رشته زبان و ادبیات فارسی به تهران رفت. او در دانشگاه تهران تحصیل کرد و افزون بر ادبیات فارسی، دوره حقوق قضایی و سیاسی را نیز گذراند.

یوسفی از آغاز شکل‌گیری دانشکده ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد با این دانشگاه همکاری داشت و از سال ۱۳۳۴ به تدریس تاریخ ادبیات و دیگر درس‌های ادبی پرداخت. او تا سال ۱۳۵۸ در دوره‌های گوناگون، از کارشناسی تا دکتری، تدریس کرد و در تربیت نسل‌هایی از پژوهشگران و استادان ادبیات فارسی نقش داشت. دقت علمی، سخت‌گیری آموزشی و تأکید بر پژوهش روشمند از ویژگی‌های شناخته‌شده شخصیت دانشگاهی او بود.

بخش مهمی از اعتبار علمی یوسفی به تصحیح متون کهن فارسی بازمی‌گردد. تصحیح‌های او از «قابوس‌نامه»، «بوستان سعدی»، «گلستان سعدی» و «غزل‌های سعدی» از آثار شاخص او در این زمینه‌اند. او همچنین در کتاب‌هایی مانند «فرخی سیستانی»، «کاغذ زر»، «روان‌های روشن»، «چشمه روشن» و «دیداری با اهل قلم» به تاریخ ادبیات، نقد ادبی و معرفی چهره‌های فرهنگی ایران پرداخت.

یوسفی در کنار تألیف و تصحیح، آثاری را نیز ترجمه کرد؛ از جمله «شیوه‌های نقد ادبی» اثر دیوید دیچز، «انسان‌دوستی در اسلام» اثر مارسل بوازار و کتابی درباره سعدی از هانری ماسه. توجه او به پیوند میان ادب، اخلاق، فرهنگ ایرانی و روش تحقیق علمی سبب شد که آثارش هم برای دانشگاهیان و هم برای علاقه‌مندان جدی ادبیات فارسی اهمیت ماندگار داشته باشد. او در ۱۴ آذر ۱۳۶۹ در تهران درگذشت و در مشهد، در جوار آرامگاه امام رضا، به خاک سپرده شد.