جان لانگشاو آستین

جان لانگشاو آستین در ۲۶ مارس ۱۹۱۱ در لنکستر انگلستان به دنیا آمد. او در مدرسه شروزبری و سپس در کالج بالیولِ دانشگاه آکسفورد به تحصیل ادبیات کلاسیک، تاریخ باستان و فلسفه پرداخت. آستین در ۱۹۳۳ به عضویت علمی کالج آل‌سولز درآمد و از ۱۹۳۵ به‌عنوان مدرس و پژوهشگر در کالج مگدالن آکسفورد فعالیت کرد.

آستین در جریان جنگ جهانی دوم در بخش اطلاعات ارتش بریتانیا خدمت کرد و در گردآوری و تحلیل اطلاعات مرتبط با عملیات نرماندی نقش داشت. او پس از جنگ به آکسفورد بازگشت و در ۱۹۵۲ به کرسی استادی فلسفه اخلاق وایت منصوب شد. جلسات هفتگی او در آکسفورد، که در آن‌ها کاربردهای دقیق واژه‌های روزمره به‌صورت جمعی بررسی می‌شد، در گسترش فلسفه زبان متعارف نقشی مهم داشت.

روش فلسفی آستین بر بررسی موشکافانه زبان روزمره استوار بود. او معتقد بود تمایزهایی که در کاربردهای عادی زبان شکل گرفته‌اند، حاصل تجربه انباشته نسل‌ها هستند و می‌توانند فیلسوف را از بسیاری تعمیم‌های شتاب‌زده و مسائل کاذب دور کنند. او این روش را در بحث‌هایی درباره شناخت، ادراک، حقیقت، عمل، مسئولیت، عذرها و آزادی به کار گرفت.

مهم‌ترین دستاورد آستین نظریه کنش گفتاری است. او نشان داد که بسیاری از گفته‌ها صرفاً واقعیتی را توصیف نمی‌کنند، بلکه عملی را نیز انجام می‌دهند؛ برای نمونه، انسان با گفتن «قول می‌دهم» فقط از یک قول خبر نمی‌دهد، بلکه همان‌جا قول می‌دهد. آستین در ادامه تمایز ساده میان گزاره‌های اخباری و اجرایی را کنار گذاشت و سه سطح را در سخن‌گفتن از هم جدا کرد: کنش بیانی، یعنی بیان عبارتی معنادار؛ کنش منظوری، مانند قول‌دادن، دستور‌دادن یا هشدار‌دادن؛ و کنش تأثیری، یعنی اثری که سخن بر مخاطب می‌گذارد، مانند قانع‌کردن یا ترساندن.

آستین بخش عمده آثارش را در قالب درس‌گفتار و مقاله عرضه کرد و در ۸ فوریه ۱۹۶۰، در ۴۸سالگی، بر اثر سرطان ریه درگذشت. کتاب‌های اصلی او پس از مرگش منتشر شدند: «مقالات فلسفی»، «چگونه با کلمات کار انجام دهیم» و «حس و محسوسات». اندیشه او، به‌ویژه از طریق جان سرل، در نظریه کنش گفتاری بسط یافت و بر فلسفه زبان، کاربردشناسی، زبان‌شناسی، نظریه ادبی، حقوق و مطالعات ارتباطات اثر گذاشت.