زندگی و اندیشه
مایکل اسپنس اقتصاددان آمریکایی و برنده‌ی نوبل اقتصاد ۲۰۰۱ است. او با نظریه‌ی «علامت‌دهی در بازار کار» نشان داد که چگونه در شرایط نامتقارن بودن اطلاعات، کنشگران با هزینه‌کردن برای نشانه‌های قابل مشاهده، کیفیت پنهان خود را به دیگران منتقل می‌کنند. او همچنین دین پیشین دانشکده‌ی مدیریت دانشگاه استنفورد و رئیس کمیسیون رشد و توسعه بوده است.
مایکل اسپنس در ۷ نوامبر ۱۹۴۳ در آمریکا زاده شد. او لیسانس خود را در فلسفه از دانشگاه پرینستون گرفت، با بورسیه‌ی رودز در دانشگاه آکسفورد ریاضیات خواند و دکتری اقتصاد را در دانشگاه هاروارد به پایان رساند. او در هاروارد و استنفورد تدریس کرد، از ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۰ رئیس دانشکده‌ی هنر و علوم هاروارد بود و از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۹ ریاست دانشکده‌ی مدیریت استنفورد را برعهده داشت.
شهرت علمی اسپنس بیش از همه به مقاله‌ی «علامت‌دهی در بازار کار» (۱۹۷۳) و کتاب «علامت‌دهی در بازار» (۱۹۷۴) برمی‌گردد. او در این آثار بازاری را بررسی می‌کند که در آن یک طرف معامله، مانند کارجو، از کیفیت خود آگاه است اما طرف دیگر، یعنی کارفرما، آگاه نیست. به استدلال او، کارجو می‌تواند با کسب نشانه‌هایی مانند مدرک تحصیلی، که برای افراد توانمندتر کم‌هزینه‌تر است، اطلاعات پنهان خود را به کارفرما منتقل کند. بر این پایه، تعادل‌هایی شکل می‌گیرند که در آن‌ها سطح آموزش، حتی اگر مهارتی نیفزوده باشد، نقش علامت را بازی می‌کند.
او در سال ۲۰۰۱ همراه با جرج اکرلوف و جوزف استیگلیتس، به‌خاطر تحلیل بازارهای دارای اطلاعات نامتقارن، جایزه‌ی نوبل اقتصاد را دریافت کرد. در دهه‌های بعد، تمرکز او به اقتصاد توسعه و جهانی‌شدن رفت. او از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ رئیس کمیسیون رشد و توسعه بود و کتاب «همگرایی بعدی: آینده‌ی رشد اقتصادی در جهانی چندسرعته» (۲۰۱۱) را نوشت. او استاد دانشکده‌ی استرن دانشگاه نیویورک و پژوهشگر ارشد مؤسسه‌ی هوور نیز بوده است.