«برای آن‌که نتوان از قدرت سوءاستفاده کرد، باید ترتیبی داد که قدرت، قدرت را متوقف کند.»
زندگی و اندیشه
مونتسکیو فیلسوف سیاسی، نویسنده و اندیشمند عصر روشنگری فرانسه بود که با نظریه تفکیک قوا تأثیری بنیادین بر اندیشه سیاسی مدرن و شکل‌گیری نظام‌های قانون اساسی گذاشت. مهم‌ترین اثر او «روح‌القوانین» است که در آن به بررسی انواع حکومت‌ها، قوانین و رابطه میان نهادهای سیاسی و شرایط اجتماعی پرداخت.
مونتسکیو (Montesquieu) با نام اصلی شارل-لویی دو سکوندا، بارون دو لابِرِد، فیلسوف سیاسی و نویسنده فرانسوی عصر روشنگری بود. او در ۱۸ ژانویه ۱۶۸۹ در نزدیکی بوردو فرانسه در خانواده‌ای اشرافی زاده شد. پس از تحصیل حقوق، به حرفه قضاوت پرداخت و مدتی عضو پارلمان بوردو بود، اما بیشتر شهرت خود را از آثار فلسفی و سیاسی‌اش به دست آورد.
نخستین اثر مهم او «نامه‌های ایرانی» بود که در سال ۱۷۲۱ منتشر شد. این کتاب با استفاده از قالب نامه‌نگاری خیالی، به نقد جامعه، نهادهای سیاسی و آداب و رسوم فرانسه زمان خود پرداخت و جایگاه مونتسکیو را در میان نویسندگان انتقادی عصر روشنگری تثبیت کرد.
مهم‌ترین اثر مونتسکیو «روح‌القوانین» است که در سال ۱۷۴۸ منتشر شد. او در این کتاب به مطالعه تطبیقی حکومت‌ها و قوانین پرداخت و نظریه مشهور تفکیک قوا میان قوه مقننه، مجریه و قضاییه را مطرح کرد. از نظر او، تقسیم قدرت و ایجاد تعادل میان نهادهای حکومتی راهی برای جلوگیری از استبداد و حفظ آزادی سیاسی است.
اندیشه‌های مونتسکیو بر توسعه نظریه سیاسی لیبرال، تدوین قانون اساسی در کشورهای مختلف و شکل‌گیری نظام‌های مبتنی بر محدودیت قدرت حکومت تأثیر گسترده‌ای گذاشت. او همچنین بر اهمیت تأثیر شرایط تاریخی، فرهنگی، جغرافیایی و اجتماعی در شکل‌گیری قوانین جوامع تأکید داشت.