«از واحد، همه چیز پدید می‌آید؛ اما خودِ واحد همچنان در یگانگی خویش باقی می‌ماند.»
زندگی و اندیشه
فلوطین فیلسوف بزرگ دوران باستان و بنیان‌گذار مکتب نوافلاطونی بود که اندیشه‌های افلاطون را با عناصر عرفانی و متافیزیکی گسترش داد. مهم‌ترین اثر او «تاسوعات» است که مجموعه‌ای از رساله‌های فلسفی درباره مبدأ نخستین، نفس، عقل و بازگشت روح به اصل الهی را دربر می‌گیرد.
فلوطین (Plotinus) فیلسوف یونانی‌زبان سده سوم میلادی و مهم‌ترین چهره مکتب نوافلاطونی بود. او حدود سال ۲۰۴ میلادی در مصر زاده شد و پس از تحصیل فلسفه در اسکندریه، به‌ویژه نزد آمونیوس ساکاس، به آموزش و تفسیر فلسفه افلاطون پرداخت. بعدها به رم رفت و در آنجا مدرسه‌ای فلسفی تأسیس کرد که به یکی از مراکز مهم اندیشه فلسفی در جهان باستان تبدیل شد.
مهم‌ترین اثر فلوطین مجموعه‌ای از رساله‌های اوست که شاگردش پورفیری آنها را گردآوری و با عنوان «تاسوعات» منتشر کرد. این اثر شامل مباحثی درباره ساختار هستی، نسبت میان واحد، عقل و نفس، و مسیر تعالی روح انسان است.
اندیشه اصلی فلوطین بر مفهوم «واحد» یا مبدأ یگانه هستی استوار است؛ حقیقتی برتر از وجود و هرگونه وصف که همه مراتب هستی از آن سرچشمه می‌گیرند. از واحد، عقل (نوس) و سپس نفس پدیدار می‌شوند و جهان محسوس در پایین‌ترین مرتبه این سلسله هستی قرار دارد. او همچنین بر تجربه بازگشت و اتحاد روح با واحد تأکید داشت و این دیدگاه بر فلسفه مسیحی، اسلامی و عرفان نظری تأثیر فراوان گذاشت.