سارا بلافر هردی

سارا بلافر هردی در سال ۱۹۴۶ در دالاس تگزاس زاده شد. تحصیلات خود را در دانشگاه هاروارد در رشته انسان‌شناسی گذراند و دکترای خود را نیز از همین دانشگاه دریافت کرد؛ جایی که تحت تأثیر زیست‌شناسان تکاملی همچون ادوارد ویلسون و رابرت تریورز قرار گرفت. او بخش عمده حرفه دانشگاهی خود را در دانشگاه کالیفرنیا در دیویس گذراند.

هردی نخستین شهرت علمی خود را با پژوهش میدانی بر روی میمون‌های لنگور هندی به دست آورد که در کتاب «زنان هرگز تکامل نیافته‌اند» (The Woman That Never Evolved, 1981) بازتاب یافت. در این اثر او با تکیه بر مشاهدات رفتاری، این فرض رایج را که ماده‌ها در طبیعت موجوداتی منفعل و صرفاً گزینشگرِ نر برترند به چالش کشید و نشان داد رقابت، پرخاشگری، و راهبردهای جنسی پیچیده در میان ماده‌ها نیز نقشی محوری در تکامل دارد.

از مهم‌ترین دستاوردهای فکری او نظریه «مادری مشارکتی» است که در کتاب «مادران و دیگران» (Mothers and Others, 2009) به تفصیل صورت‌بندی شد. بر خلاف دیدگاه رایج که تربیت فرزند در گونه انسان را عمدتاً وظیفه مادر زیستی می‌داند، هردی استدلال کرد که در طول تاریخ تکاملی انسان، مراقبت مشترک از کودکان توسط افراد غیر از مادر (پدر، مادربزرگ، خواهر و برادر بزرگ‌تر، و دیگر اعضای گروه) نقشی حیاتی داشته و همین الگو زمینه‌ساز تکامل ظرفیت‌های همدلانه و اجتماعی ویژه انسان بوده است.

در کتاب دیگر خود «مادر طبیعت» (Mother Nature, 1999) هردی به بررسی غریزه مادری و تعارض‌های تکاملی میان منافع مادر و فرزند پرداخت و نشان داد که رفتار مادرانه، برخلاف تصور رمانتیک رایج، همواره تابع محاسبات و مصالحه‌های تکاملی پیچیده است. آثار هردی تأثیر عمیقی بر انسان‌شناسی فمینیستی و زیست‌شناسی تکاملی جنسیت گذاشته و او را به یکی از تأثیرگذارترین صداهای منتقد نگاه مردانه‌محور سنتی در زیست‌شناسی تکاملی بدل کرده است.