The Etiquette of Separation in Romantic Relationships, Arash Naraghi

من دقیقا این موقعیتو دارم و با اینکه ضربه ی خیلی شدیدی ب روحم وارد شده ب همسرم گفتم ک فلان مدت دیگه از خونه ی تو میرم و تمام تلاشم اینکه ک خوب و زیبا تمومش کنیم

سلام.از صحبت دوستان استفاده کردیم اما هنوز برای من یک سوال باقی مانده است. اگر ما هنر قطع رابطه عاشقانه را بیاموزیم به این معنا می باشد که من از همان ابتدا قصد جدا شدن دارم؟ بنظر من کاملا اخلاقی است که شما تا جایی که امکان دارد در رابطه عاشقانه مراعات حال خودت و طرف مقابل را بکنی و بدین منظور می آموزی که چگونه با جنس مخالف وارد رابطه شوی .چگونه با او وقت بگذرانی.چه خواهشهایی از همدیگر داشته باشید و اگر رابطه به ته خط رسید چگونه به پایان برسانیم که کمترین آسیب به طرفین وارد شود. با قصد انسانی وارد رابطه می شویم و به دنبال نیمه گمشده خود هستیم اگر این رابطه ادامه پیدا کند چه عالی اما یک درصد احتمال بدهیم که اتمام رابطه به نفع دوطرف است پس حالا که اموخته ایم که چگونه فصل کنیم اخلاقی تر نیست؟ آنها عاشق هم بودند و نمیتوان گفت که عاشق نبودند اما اول از همه عاشق انسانیت هستند و مراقب هستند که موجبات رنجش نوع بشری را فراهم نکنند و این عشق به انسانیت ،تکلیف اموختن شیوه اخلاقی فصل را در بردارد.

تجویز اخلاق عشق برای (مواقع) تنفر ؟!!! یادآور ژست رعایت حقوق بشر در حین جنگ است. جالب است و اکادمیک و شیک و البته سرشار از نزاکت(سیاسی) !

مرتضی عزیز: اگر بپذیریم که طبق گفته ی شما “احساسات” و “کنشها” ی ما، “هر دو” درکنار هم، از وجوه و شروط عشق اند، با قیاس پایانی شما موافق نیستم. بگذریم:: ۱- پس دراینجا ما با دو “چیستی و چگونگی مختلف” که هر دو را عشق مینامیم مواجهیم. درنتیجه، دیگر متوجه نیستم که چه لزومی دارد نام اینچنین “ورزیدنی” را که چیستی یی کاملا متفاوت دارد “عشق” بنامیم. میتوانیم آن را اختراع و کشفی جدید بدانیم و نامی جدید برایش دست و پا کنیم. چه اصراری است که این کشفیات را با همان اسامی متداول بکار بریم. مگر این ” اسم” است که به ” تعریف” هویت می دهد ؟؟؟ ۲- بگذریم که یک “پیش فرض” کاملا اثبات نشده و ناموجه در تئوری “فروم” وجود دارد، مبنی بر اینکه: با اینچنین “ورزیدنی” ، “احساسات مطلوب”، الزاما در فرد شکل میگیرد، و با “درست ورزیدن” و ” تداوم ورزیدن”، الزاما، احساسات و تمایلات هم ” تداوم” می یابد.. که این فرض اصلا قطعی نیست و گره زدن “قطعی، حتمی و یکطرفه” ی ورزیدنها یا “کنشها” به “احساسات، تمایلات و کششهای روانی و رفتاری خاص و پیشینی”، نه با هیچ یک از دستاوردهای علمی و روانشناختی همراه است نه به لحاظ عقلی معقول است، که اگر غیر از این بود، میتوانستید به “جوکی” که یکی دو بار به آن خندیده اید، با ” تلاش” و کوشش، صدها بار بخندید و لذت ببرید.. پس وجوه اشتراک مثالها و قیاس ها نیز در استدلال بسیار مهم اند، تا به دام مغالطه نیفتیم... ۳- در نتیجه، اگر این “پیش فرض”، حتمی و “قطعی” نباشد: میتوان این “مقاله” را مناسب برای مواقع و زمانهایی دانست، که این “پیش فرض” عملا “صادق” نیست...

پارسای گرامی: ۱. اگر قرار باشد آن رفع نیاز، به گونه‎ای اخلاقی ضابطه‎مند شود، من می پسندم و اخلاقی تر می‎دانم که به روش اریک فروم، ضابطه مند شود، نه به روشی که دکتر نراقی می گوید. به هر حال، هر کس تعریف خود را از عشق دارد و این انتخاب ماست که کدام یک را بپذیریم. ۲. «واقعیتِ ناخوشایند»، توصیفی است برای بروز بیرونی این رفتار. اما اگر قرار باشد به لحاظ اخلاقی، درباره این واقعیت ناخوشایند داوری شود، من چنین رفتاری را غیراخلاقی می دانم؛ چراکه در دنیای انسانی و در جایی که ترک دلدار، هزینه زیادی را بر او وارد می کند، عمل عملی است غیراخلاقی و وارد نشدن در چنین مناسبتی یا تلاش برای حفظ آن (با انعطاف پذیری رواقی) به مراتب اخلاقی تر است تا اینکه از قبل، برای چنین رفتاری به آداب و اصول ترک بیندیشیم. اگر هم قرار است چنین آدابی را بیندیشیم، بگوییم آداب ترکِ مناسبات نیازمحور، نه آداب ترک معشوق. عاشق، معشوق را ترک نمی کند، مگر اینکه معشوق خودش بخواهد. اما در نوشته دکتر نراقی، معشوق از ترک شدن، افسردگی می گیرد؛ بنابراین اساساً معشوق نبوده، بلکه ابزار بوده است.

موضوع کم نظیری بود، با نکته های آموزنده و تامل برانگیز بسیار ممنون

با سلام بسیار نکته دقیقی بود چه بسا بعد جدایی مودبانه مواقعی پیش آید که به کمک این شخص که حالا ازش جدا شده ایم نیازمند شویم و یا این کار کمکی در جهت رشد هر دوی ما باشد احسنت به این تفکر والایتان استاد

آن کسی که ترک می کند، «عاشق» نیست؛ تا چه رسد به کسی که از قبل برای ترک کردن، آدابی می آموزد! کسانی که ترک می‎کنند، فقط توهم کرده‎اند که عاشق اند؛ حالا میخواهد بهانه اش مانند سورن کرکگور دانمارکی، رفتن به مراحل بالاتر ایمانی باشد، یا مانند بسیاری از دیگران، رفتن به سراغ عشقی واقعی تر و ناب تر و در حقیقت، لذتبخش تر. اینطور مناسبات، همان مناسبات نیازمحور طبیعی همه حیوانات و ازجمله انسان است؛ نر برای رفع نیازش سراغ ماده می رود و پس از رفع نیاز هم، دنبال کار خود (در عالم انسانی البته دیگر صرفاً فقط نر نیست که ترک می کند، هرچند اغلب چنین است). «عشق»، فصل ندارد و همانطور که اریک فروم در «هنر عشق ورزیدن» می گوید، نیاز به توجه و عقلانیت اولیه، و ورزش و مراقبت مداوم در حین عاشقی دارد، نه نیاز به ادب جدایی. این ادب جدایی، نوعی محترمانه تر کردن رفتاری نامحترمانه و ناجوانمردانه است، نه بیشتر.

متن بسیار آموزنده و تاثیر گذاری بود اگر چه در مقام عمل بسیار دشوار به نظر میرسد. فرهنگ جدایی در روابط عاشقانه مقوله ای است که کمتر مورد توجه قرار گرفته در حالیکه رعایت آن مانع از تجربه کردن بسیاری از احساسات ناخوشایند پس از جدایی برای هر دو سوی رابطه است.

سلام من هم تجربه کرده ام و خاطرات و غم از دست دادن کسی که واقعا عاشقم بود من رو اذیت میکنه. البته ما ادب جدایی رو رعایت کردیم ولی افسوس که من رسم وفاداری و قدرشناسی را به خوبی نیاموخته بودم.

سلام.دقیقا من تجربه کردم . اما در این روش دلتنگی ها بسیار اذیت میکنه آدمو

عالی بود ،ولی کاش درواقعیت وجود داشت

بسیار عالی و دقیق...