یرواند آبراهامیان

یرواند آبراهامیان در سال ۱۹۴۰ در تهران و در خانواده‌ای ارمنی‌تبار زاده شد. او بعدها برای ادامه تحصیل به بریتانیا و سپس ایالات متحده رفت و به‌عنوان تاریخ‌نگار ایران معاصر شناخته شد. آبراهامیان سال‌ها در کالج باروکِ دانشگاه شهر نیویورک تدریس کرد و به مقام استاد ممتاز تاریخ رسید.

شهرت اصلی او به سبب پژوهش‌هایش درباره تاریخ سیاسی و اجتماعی ایران در سده بیستم است. کتاب «ایران بین دو انقلاب» از مهم‌ترین آثار اوست و تحولات ایران از انقلاب مشروطه تا انقلاب ۱۳۵۷ را با تمرکز بر نیروهای اجتماعی، طبقات، احزاب، دولت و ایدئولوژی‌ها بررسی می‌کند. از دیگر آثار او می‌توان به «تاریخ ایران مدرن»، «کودتا»، «خمینیسم»، «اسلام رادیکال: مجاهدین ایرانی» و «اعترافات شکنجه‌شدگان» اشاره کرد.

در آثار آبراهامیان، تاریخ ایران معاصر صرفاً روایت نخبگان سیاسی یا دولت‌ها نیست؛ او کوشیده است نقش طبقات اجتماعی، روشنفکران، کارگران، نیروهای مذهبی، ملی‌گرایان و مداخله قدرت‌های خارجی را در کنار هم تحلیل کند. همین رویکرد اجتماعی و ساختاری، آثار او را به منابعی مهم برای فهم انقلاب، دولت مدرن، نفت، کودتا، جمهوری اسلامی و مناسبات قدرت در ایران تبدیل کرده است.