مرتضی مطهری

مرتضی مطهری در سال ۱۲۹۸ در فریمان زاده شد و پس از تحصیلات مقدماتی، به حوزه علمیه مشهد و سپس قم رفت. او در قم نزد استادانی چون علامه طباطبایی و روح‌الله خمینی فلسفه، فقه، اصول و تفسیر آموخت و بعدها به یکی از مدرسین و نویسندگان پرکار در حوزه اندیشه اسلامی تبدیل شد.

مطهری از دهه ۱۳۳۰ به تهران آمد و در کنار تدریس دانشگاهی و حوزوی، به نوشتن و سخنرانی درباره فلسفه، اخلاق، انسان‌شناسی، تاریخ اسلام، کلام جدید و مسائل اجتماعی پرداخت. آثار او اغلب با نثر روشن، ساختار آموزشی و دغدغه پاسخ‌گویی به پرسش‌های نسل جدید نوشته شده‌اند.

از آثار مهم او می‌توان به «اصول فلسفه و روش رئالیسم» همراه با تعلیقات و توضیحات، «عدل الهی»، «انسان و سرنوشت»، «مسئله شناخت»، «خدمات متقابل اسلام و ایران»، «سیری در نهج‌البلاغه»، «تعلیم و تربیت در اسلام»، «فطرت»، «انسان کامل» و مجموعه سخنرانی‌های او درباره اخلاق، عرفان و جامعه اشاره کرد.

اندیشه مطهری بر پیوند عقل و دین، اهمیت فلسفه در فهم ایمان، دفاع از عدالت، تبیین فطرت انسانی، نقد جبرگرایی و توجه به اخلاق و تربیت استوار است. او در سنت فلسفه اسلامی، به‌ویژه در امتداد حکمت صدرایی و تفسیر فلسفی علامه طباطبایی، جایگاهی مهم در انتقال مفاهیم فلسفی و دینی به زبان فارسی معاصر دارد.