رمی براگ

رمی براگ در ۸ سپتامبر ۱۹۴۷ در پاریس به دنیا آمد. او در فلسفه تحصیل کرد و رساله‌ی دکتری خود را درباره‌ی ارسطو و مسئله‌ی «جهان» نوشت. این رساله در ۱۹۸۸ با عنوان «ارسطو و مسئله‌ی جهان» منتشر شد. سال‌ها استاد فلسفه‌ی عربی در دانشگاه پاریس ۱ پانتئون-سوربن بود. او همچنین کرسی رومانو گواردینی را در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ بر عهده داشت و تا بازنشستگی میان این دو دانشگاه کار کرد. از ۲۰۰۸ عضو آکادمی علوم اخلاقی و سیاسی فرانسه (مؤسسه‌ی فرانسه) است و آکادمی فرانسه نیز مجموعه‌ی آثارش را با جایزه‌ی بزرگ فلسفه ارج نهاده است.

پژوهش‌های براگ سه حوزه‌ی پیوسته را در بر می‌گیرد: فلسفه‌ی یونان باستان، به‌ویژه افلاطون و ارسطو؛ سنت فلسفی و دینی اسلامی و یهودی در سده‌های میانه؛ و پرسش از چیستی مدرنیته و جایگاه اروپا در تاریخ فرهنگ. از آثار مهم او «درباره‌ی زمان نزد افلاطون و ارسطو» (۱۹۸۲)، «ارسطو و مسئله‌ی جهان» (۱۹۸۸)، «اروپا، راه رومی» (۱۹۹۲)، «حکمت جهان» (۱۹۹۹)، «قانون خدا» (۲۰۰۵) و «لنگرهایی در آسمان» (۲۰۱۱) را می‌توان نام برد. او کتاب‌ها و متونی از لئو اشتراوس و دیگر اندیشمندان را نیز ترجمه و تفسیر کرده است.

مهم‌ترین ایده‌ی او در «اروپا، راه رومی» این است که فرهنگ اروپایی ماهیتی «برون‌مرکز» دارد. به نظر او اروپا هویت خود را از دو منبع بیرونی، یعنی میراث یونانی و میراث دینی عبری-مسیحی، می‌گیرد و همین آگاهی از وام‌داری و «ثانویه‌بودن» فرهنگی، پویایی تاریخی آن را توضیح می‌دهد. در «حکمت جهان» تصور کهن از جهان به‌مثابه نظمی دارای معنا را بررسی می‌کند و می‌کوشد نشان دهد این تصور در دوران مدرن چگونه رنگ باخت. او در بحث از مدرنیته، آن را فرایندی می‌داند که در دل سنت‌های پیشین شکل گرفته و از آن‌ها تغذیه کرده است. به همین دلیل از «مدرنیته‌ی معتدل» سخن می‌گوید که از ادعای گسست کامل از گذشته پرهیز می‌کند.