سیمون وی

سیمون وی در ۳ فوریه ۱۹۰۹ در پاریس به دنیا آمد. او در مدرسه‌ی عالی نرمال تحصیل کرد و خیلی زود به‌عنوان فیلسوفی تیزبین، معلم، فعال اجتماعی و نویسنده‌ای مستقل شناخته شد.

وی از جوانی به وضعیت کارگران، ستم اجتماعی و عدالت سیاسی حساس بود. او برای آنکه شرایط زندگی کارگران را مستقیماً تجربه کند، مدتی در کارخانه‌های صنعتی کار کرد و در جریان جنگ داخلی اسپانیا نیز برای مدتی کوتاه به نیروهای جمهوری‌خواه پیوست. این تجربه‌ها تأملات او درباره‌ی قدرت، خشونت، کار، رنج و شأن انسان را عمیق‌تر کردند.

اندیشه‌ی سیمون وی در مرز فلسفه، الهیات، عرفان و اخلاق شکل گرفته است. او «توجه» را یکی از عالی‌ترین صورت‌های کنش اخلاقی و معنوی می‌دانست؛ حالتی که در آن انسان از خودمحوری فاصله می‌گیرد و واقعیت دیگری را با صداقت می‌بیند. مفاهیمی چون رنج، بی‌ریشگی، ضرورت، اطاعت، خودزدایی، عشق الهی و عدالت در جهانی آکنده از زور، جایگاهی محوری در آثار او دارند.

بخش مهمی از نوشته‌های وی پس از مرگش منتشر شد. «جاذبه و فیض»، «نیاز به ریشه‌ها»، «تأملاتی درباره‌ی علل آزادی و ستم اجتماعی»، «در انتظار خدا» و «دفترها» از آثار شناخته‌شده‌ی اویند. سیمون وی برای بسیاری از متفکران معاصر نمونه‌ی اندیشمندی است که میان فلسفه، شیوه‌ی زندگی، رنج شخصی و مسئولیت اخلاقی جدایی قائل نبود. او در ۲۴ اوت ۱۹۴۳ در انگلستان درگذشت.