A Conversation with Arash Naraghi: Awareness and Emotional Connection

اساتید بر دو گونه اند: یا وسیع اند یا عمیق. اساتید جوان معاصر با آنکه اطلاعات وسیعی دارند اما هنوز فرصت کافی تعمق ورزی نداشته اند از بس که مجبورند داخل یک سیستم رسمی پرورش می یابند و اجازه یا فرصت سرک کشیدن به حوزه های اضافی را ندارند. مثلا جایی درین سخنرانی، جناب نراقی با اشاره به سریال معروف دوستان friends ، که هنوز آنرا ندیده، میگوید که در اینجا مردم بقدری مشغله دارند که‌ اصلا فرصت نگاه به تی وی را ندارند و اصولا آثار تی وی شباهتی به زندگی واقعی مردم آنجا ندارد، مثلا یه عده دختر و پسر جوان درین سریال همش در کافه تریا ولو هستند و .... خب اولا اگه مردم آنجا روز و شب گرفتارند پس اینهمه آثار سینمایی و تلویزیونی از کجا اینهمه پرفروش و پر بیننده ترین میشود؟! دوما موضوع آن سریال فرندز هم همین ست که‌ مردم بعد از یکروز کاری سخت، چگونه با معاشرت اجتماعی هم خستگی شأن را رفع کنند و هم کیفیت رفتاری و اخلاقی شأن را ارتقا دهند. دیگر آنکه آثار رسانه ای خارجی دستکمی از آثار کتبی نداشته و بلکه انواع تخصص ها را در زیباترین تصاویر و کوتاه‌ترین زمان به عامه مردم یاد میدهد. و حقیقتا اندیشمندان و تئوریسین‌های اجتماعی بایستی برخی آثار ویدیویی ( پرفروش و جایزه دار ) را بسان کتب تخصصی، بمنزله منبعی معرفت شناسانه تلقی کرده و ازآن غفلت نکنند. حتی چون هنر هفتم ، از حواس بیشتری استفاده میکند مثل بینایی و موسیقی و ... بر سایر هنرهای دیگر برتری کامل دارد. آن سکوتی که‌ سرشار از ناگفته هاست فقط در تصویر و موسیقی گفتنی میشود. بلاخره آنکه آثار جدید در مقایسه با آثار قدیمی ( مثل تارکوفسکی و هیچکاک و ... ) به لطف تکنولوژی، پیشرفت حیرت انگیزی کرده و حداقل در نظریه پردازی مسایل اجتماعی و روانشناختی و اخلاقی و .... بسی ظریف تر و عالیتر و نخبه گرایانه تر از قدیمی ها هستند. که‌ هیچ متفکر جدی نمیتواند بی اعتنا باشد.

مدیریت محترم وبسایت در صورتی که برایتان مقدور است لینک مستقیم برای فایل های صوتی بگذارید. من اغلب با سرورهای مدیافایر مشکل دارم.