عبدالحسین خسروپناه

عبدالحسین خسروپناه در سال ۱۳۴۵ در دزفول به دنیا آمد و تحصیلات حوزوی خود را در دزفول، یزد و قم پی گرفت. او در حوزه فلسفه اسلامی، کلام جدید، فلسفه دین، معرفت‌شناسی و نسبت دین و علوم انسانی فعالیت کرده و در نهادهای آموزشی و پژوهشی جمهوری اسلامی ایران مسئولیت‌های متعددی داشته است.

خسروپناه از چهره‌های مدافع «علم دینی» و «علوم انسانی اسلامی» است. در نوشته‌ها و سخنرانی‌های او، این ایده دنبال می‌شود که علوم انسانی صرفاً مجموعه‌ای از داده‌ها و روش‌های خنثی نیست، بلکه با مبانی فلسفی، انسان‌شناختی و ارزشی پیوند دارد و از این رو می‌توان از امکان و ضرورت صورت‌بندی علوم انسانی بر پایه مبانی اسلامی سخن گفت.

او در مقام نویسنده و مدرس، آثاری در فلسفه دین، کلام جدید، جریان‌شناسی فکری، فلسفه اسلامی، دین‌پژوهی و نسبت سنت اسلامی با علوم انسانی معاصر منتشر کرده است. از جمله موضوعات محوری کار او می‌توان به نقد سکولاریسم، دفاع از عقلانیت دینی، اسلامی‌سازی علوم انسانی، فلسفه مضاف و نسبت دین با سیاست و فرهنگ اشاره کرد.

خسروپناه ریاست مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران را بر عهده داشته و در این دوره با انتقادها و مناقشه‌هایی درباره مدیریت مؤسسه، تغییرات نهادی و کیفیت برخی آثار علمی‌اش روبه‌رو شده است. همچنین نام او در سال‌های اخیر به دلیل مسئولیتش در شورای عالی انقلاب فرهنگی و مواضعش درباره دانشگاه، فرهنگ و سیاست آموزشی در کانون بحث‌های عمومی قرار گرفته است.

در دی ۱۴۰۱ او به دبیرخانه شورای عالی انقلاب فرهنگی منصوب شد. این مسئولیت، جایگاه او را از سطح نویسنده و پژوهشگر حوزوی-دانشگاهی به یکی از چهره‌های رسمی سیاست‌گذاری فرهنگی و آموزشی در ایران منتقل کرد. ارزیابی جایگاه فکری او معمولاً در نسبت با پروژه علوم انسانی اسلامی، فلسفه اسلامی معاصر و سیاست فرهنگی جمهوری اسلامی صورت می‌گیرد.